Ik wordt altijd vrolijk van de muziek van Mantus, want ze zijn één van de meest depressieve groepen die ik ken. Ik kan dan ook niet anders dan in de wolken zijn met hun laatste uitgave ‘Staub & Asche’.
Mantus heeft altijd al geschipperd tussen engagement, de wil om al het onrecht in de wereld aan te kaarten, en hopeloos pessimisme, het gevoel dat er toch niets meer aan te doen valt. ‘Staub & Asche’ focust vooral op dat laatste aspect, de diepe ernst van angst en wanhoop, al leeft de afschuw voor oorlog, haat, geweld en religie nog steeds voort in nummers als ‘Krieger’ en ‘Frei in Gedanken’.
Bovenal is ‘Staub & Asche’ het verhaal van een eenzaat die zich vreemd en verloren voelt in onze wereld. De zang wordt mooi verdeeld onder meesterbrein Martin Schindler - die ook alle instrumenten inspeelt - en zangeres Chiara Amberia. Het valt op dat er deze keer meer nummers zijn waarop beiden samen zingen, zoals op het mooie duet ‘Fremd’.
Dat Schindler zijn wanhoop in uiterst poëtische teksten kan vervatten, maakt hij duidelijk in ‘Poet’: ‘Ik sta op en dans / ik volg de maan en ik volg de angst / ik ben er in het hier en nu, ik ben deel van deze wereld / een gevallen poëet, en verlaten held’.
Mantus lijkt er een een gewoonte van te maken om bij de eigenlijke cd nog een bonus-cd toe te voegen, en daar zijn we niet rauwig om. Waar ‘Staub & Asche’ de klassieke mix van darkwave en gothic metal voortbrengt - ook al valt het op dat de gitaren nu regelmatig stil blijven - gaat ‘Blumen in der Hölle’ weer de richting uit van de Neue Deutsche Todeskunst, zoals ook al het geval was met ‘Grenzland’ dat als bonus diende voor ‘Portrait aus Wut und Trauer’.
De referenties zijn hier Goethes Erben en vooral Endraum. Niet slecht, toch? 16 korte stukken met de nadruk op de tekst, namelijk gedichten geschreven tussen 2006 en 2008, maar toch ondersteund door aangrijpende donkere elektronische muziek. We zijn kritisch voor bonus-cd’s die doorgaans bestaan uit remixen of minderwaardig materiaal, maar hier moeten we - zoals bij ‘Grenzland’ - zeggen dat de bonus-cd op zich al het aanschaffen van de cd rechtvaardigt.
Mantus blijft doen waar het goed in is, en dat tot onze grote vreugde. Misschien moeten we - als we ook even kijken naar mensen die onbekend zijn met het werk van de groep - even benadrukken dat we de vorige ‘Refugium’ nog net iets beter vonden, maar niemand zal teleurgesteld zijn door deze ‘Staub & Asche’. Tenzij hij of zij vrolijke popmuziek verwacht, natuurlijk.
Whispers In The Shadow heeft zich een naam gemaakt als leverancier van gothic rock geïnspireerd door occulte thema's. Na een pauze van vier jaar - de groep heeft weliswaar niet stilgezeten en zanger Ashley Dayour maakte een aantal platen met The Devil & The Universe en Near Earth Orbit - zijn ze terug in een merkwaardige gedaanteverwisseling. 'The Urgency Of Now' is namelijk de meest politieke plaat van de groep. En daar wilden we uiteraard alles over weten.
Dag Ashley. De nieuwe cd ‘The Urgency Of Now’ ziet het thema van Whispers In The Shadow veranderen. Jullie hebben in 2014 een punt gezet achter jullie occulte cyclus, die vier uitgaven behelsde: ‘Into the Arms of Chaos’, ‘The Eternal Arcane’, ‘The Rites Of Passage’ and ‘Beyond the Cycles of Time’ - in 2014. De nieuwe cd lijkt meer op actualiteit en politiek te focussen. Vanwaar deze shift?
Voor mij was alles gezegd en gedaan wat de occulte thema’s betreft. Het heeft zeven jaar geduurd om de cyclus af te werken en daarna moesten we echt veranderen, anders zou het te veilig worden naar mijn zin. Bovendien zou ik me in dit tijdperk zielig voelen indien ik over magiërs zou zingen die al 100 jaar of meer dood en begraven zijn. Versta me niet verkeerd. Ik voel me nog steeds erg aangetrokken door deze zaken, maar er zijn op dit ogenblik dringender zaken. Als artiest heb je een zekere verantwoordelijkheid om je stem te verheffen. Voor je publiek, maar ook voor jezelf. We hebben vandaag de luxe niet meer om te zeggen: ik trek me er niets van aan.
Het titelnummer ‘The Urgency Of Now’ lijkt op een strijdoproep. Je zei dat je een gevoel van dringendheid wou oproepen. Wat is er net zo dringend aan de huidige situatie?
Het is niet echt een oproep om de wapens op te nemen, het is eerder een oproep om bewust te zijn in het hier en nu, om je niet te laten afleiden door alle andere dingen die aan de gang zijn. Als je het als een strijdoproep zou zien, wat ook niet volledig fout is, dan is de dringendheid toch vrij duidelijk, niet? Doe maar een krant open, wandel door de straat, kijk in de mensen hun ogen en maak me maar wijs dat deze dingen niet dringend zijn. Maar als je zo denkt, wel, dan kan onwetendheid ook een deugd zijn.
‘Detractors’ lijkt het thema ‘fake news’ aan te snijden. Complottheorieën zijn in opmars, mensen en organisaties trachten verkiezingen te beïnvloeden met boodschappen op sociale media… ‘No one controls the controls’, inderdaad. Al ben ik ook sceptischtegenover sommige maatregelen die overheden willen nemen om nepnieuws tegen te gaan, die tot censuur kunnen leiden. Zou de echte oplossing niet kunnen zijn om het bewustzijn te verhogen terwijl we het recht op vrije meningsuiting handhaven?
Er is een groot verschil tussen vrije meningsuiting en het gebruik van nepnieuws om mensen te beïnvloeden. De vraag is natuurlijk hoe de democratie zich kan handhaven zonder zijn basisvrijheden op te geven. Wat die complottheorieën en hun opmars betreft is het eigenlijk vrij eenvoudig. We leven in onzekere tijden, we bevinden ons op een keerpunt. Maar mensen willen zekerheid. Dat is exact wat een complottheorie aanbiedt. De wereld wordt zwart-wit, zaken worden duidelijker. Je kan de schuld bij iemand leggen, en die ligt zeker niet bij jezelf of jouw soort van mensen. Dat is exact hoe de populisten in deze wereld te werk gaan. Ze bieden eenvoudige antwoorden op erg complexe vragen. Het probleem is dat mensen lijken te vergeten dat er geen zekerheid bestaat en dat die nooit bestaan heeft. Elke zekerheid is een illusie.
‘A Rythm Called Zero’ verwijst naar een artistieke performance door de Joegoslavische artiest Marina Abramović, in dewelke het publiek alles met haar mochten doen met een aantal objecten. Sommige mensen hebben haar verwond en op een zeker ogenblik was er zelfs iemand die een revolver - één van de objecten - op haar richtte. Andere mensen in het publiek kwamen tussen om deze destructieve daden te stoppen. Het lijkt een goede metafoor voor de hedendaagse maatschappij. Als mensen macht en vrijheid krijgen, zullen ze dan naar het destructieve of naar het ethische neigen?
Mensen hebben inderdaad iets dat neigt naar destructie, naar zelfdestructie zelfs, want daar leidt het uiteindelijk toe. En aangezien we in een volledig kapitalistische maatschappij leven, zal winst altijd hetgeen zijn dat het wiel doet draaien. Alles is een machine geworden. Ik heb geen grote hoop voor de mensheid meer. Het enige wat we kunnen doen is goed zijn voor de mensen die we kennen, maar ook in het algemeen. Geef je niet over aan al die haat en angst die aan de gang is. En denk altijd twee keer na vooraleer je kwaad begint te roepen. Verhef je hand nooit. Geweld is nooit het antwoord op wat dan ook.
Ik ben een humanist, ik waardeer het leven. Ik zal nooit begrijpen waarom iemand zo dom kan zijn om zijn hand te verheffen naar een ander. Ik vat het concept niet. Ik heb dat nooit gedaan. Zelfs niet op de speelplaats. Ik begreep al dat vechten niet, het leek me steeds al een teken van volledige zwakte.
Maar ik wil er ook op wijzen dat dit nummer ook gaat over het respect dat een artiest en zijn publiek voor elkaar moeten hebben, en vooral het laatste voor de eerste. Ik heb vandaag soms het gevoel dat het publiek denkt dat ze de artiest bezitten, wat natuurlijk nooit het geval is.
Je zegt dat de tekst bij ‘Exit-Gardens’ erg centraal staan in het thema van ‘The Urgency Of Now’. Je refereert naar de Griekse mythe van Kadmon en Europa, waarin Kadmon uit Syrië trekt om naar Europa te zoeken, die door Zeus ontvoerd werd. Het is niet moeilijk om een link te leggen met de Syrische vluchtelingen die naar Europa trekken. Aan de andere kant zoeken mensen naar ‘Exit-Gardens’, zodat ze niet met dit probleem geconfronteerd worden.
Juist, je hebt het 120% begrepen. ‘Exit-Gardens’ is vanuit de optiek van zo iemand geschreven. Iemand die denkt dat hij zich van dat alles kan afsluiten, die gewoon een leuke tijd wil hebben en geen verantwoordelijkheid neemt om zijn stem te verheffen of in te gaan tegen wat er gaande is. Een totaal egoïstische klootzak, om het zo te zeggen. Als ik nummers schrijf, ook al zijn die in de eerste persoon geformuleerd, verwoord ik niet noodzakelijk mijn eigen mening. Ik vind soms personages uit en zing vanuit hun optiek. Ik denk na over hoe zij de dingen zouden zien, wat hun drijfveren zijn, enzovoort.
Werd je beïnvloed door de gang van zaken in Oostenrijk? Ik bedoel, de extreemrechtse FPÖ scoorde goed in de presidentsverkiezingen en zit nu in de regering geleid door de christendemocraat Sebastian Kurz, met een antimigrantenagenda.
Dat gebeurt bijlange niet enkel in Oostenrijk. Het gebeurt over de hele wereld. Overal zijn despoten en vuilspuiers in opmars. Ik wijs er trouwens op dat de plaat reeds klaar was voor ze de Oostenrijkse verkiezingen wonnen. Maar je hoefde geen exacte wetenschapper te zijn om dat te zien aankomen. Mezelf een profeet noemen zou erg pretentieus zijn.
Het spijtige is dat de conservatieve partij nu ook heel erg naar rechts is opgeschoven. Er is niet zo veel verschil meer tussen extreemrechts en centrumrechts. Eigenlijk is er geen centrumrechts meer. En dan nog is hun antimigrantenpolitiek maar het topje van de ijsberg. Er zijn een hoop dingen aan de gang: onderwijs, arbeidsmarkt…Het voelt alsof alles op lichtsnelheid achteruit gaat. Maar wat me het meest zorgen baart is het gevoel dat een hoop mensen het verzet wil opgeven, tenminste hier in Oostenrijk. Ik ben bang dat mensen gewoon gaan worden aan deze ultrarechtse politiek. Het wordt gewoon ‘normaal’. Daar heb ik niets dan misprijzen voor.
Internationale politiek heeft je ook beïnvloed. Ik kan fout zijn, maar bij ‘The Rat King’ - een duidelijke verwijzing naar de Rattenvanger van Hamelen - moet ik steeds aan Trump denken. Misschien is het wel die zin: ‘trumpets instead of flutes’…
Ja. Zoals ik hiervoor al zei gaat het om de algemene toestand van staten. Die hele metafoor met die fluitist en al, ik had er geen betere kunnen vinden. Deze plaat is erg geworteld in het hier en nu, vandaar de titel. Het heeft niets te maken met escapisme en in die zin is het volledig tegengesteld aan wat we voordien deden. Maar, en dat is heel belangrijk, ik wil niet zeggen wat mensen moeten doen. Ik stel vragen, ik geef geen antwoorden. Met deze plaat proberen we een spiegel te geven voor de tijden waarin we leven. Een spiegel waarmee je kan reflecteren op wie je bent in deze puinhoop. Het is aan de luisteraar om erin te kijken, om te reflecteren. Als de plaat ook maar één luisteraar ertoe brengt om twee keer na te denken, dan was het de moeite waard.
Er is een referentie naar Aleister Crowley in ‘Watchcry’, sommige occulte verwijzingen in ‘Lake of Fire’ en Lovecraft was de inspiratie voor de ‘Exit-Gardens’ die Alan Moore gebruikte in zijn strip ‘Providence’. Je lijkt deze referenties - die je al een hele tijd gebruikt - toch niet volledig achter je te kunnen laten. Waarom zijn ze je zo dierbaar?
Omdat ze een deel zijn van mijn leven en dat altijd zullen blijven. Zoals je zegt zijn er nog hier en daar verwijzingen, maar ze zijn meer verborgen. Ze maken deel uit van het nummer, maar het nummer gaat niet over hen.
Je hebt gezegd dat het heel belangrijk was voor jou om deze keer goed begrepen te worden. Een aantal verwijzingen vereisen desalniettemin een zekere kennis en doorzettingsvermogen. Verwacht je dat het publiek alle referenties vat? En waarom is dat voor jou zo belangrijk?
Ik geloof persoonlijk dat het erg lui zou zijn om nummers te schrijven als ‘Fuck Trump en de FPÖ’ of iets in die aard. Andere groepen doen dat veel beter. Ik voel de nood om iets lyrischer te zijn. Ik denk ook dat ons publiek slim genoeg om een aantal van de metaforen te begrijpen. Het grote verschil is dat we deze keer een plaat hebben gemaakt die wel degelijk te begrijpen valt. Bij de voorgangers wist ik dat 80% van de mensen geen flauw benul had van waar ik over schreef. Aangezien ik geen preker ben trok ik me er ook niets van aan. Maar deze keer is er wel degelijk een boodschap, en die is: denk twee keer na, geef niet toe aan al de angst en haat die wordt verspreid, blijf menselijk en kies voor het leven!
Belangenvermenging bij Dark Entries? Geen sprake van! Het is niet omdat ik goed bevriend ben met Laurent Leemans - de man achter The Imaginary Suitcase - dat ik zijn platen minder objectief zou bespreken. Toegegeven, we hebben al menige avond samen doorgebracht. We hebben samen gedronken, maar nooit cola zero (dat schijnt toch een belangrijk argument te zijn). We zijn samen gaan eten, maar van schimmige miljoenendeals is geen sprake.
Het begon namelijk heel gewoon. Zoals elke degelijke muzikant stuurde Laurent zijn cd’s van The Imaginary Suitcase naar Dark Entries in de hoop onze onderbouwde mening en constructieve kritiek te mogen ontvangen. Zo deed hij dat ook met ‘Driftwood’ uit 2014, en die wist wel een gevoelige snaar te raken. Melancholische muziek met sterke teksten, en als kers op de taart covers van Echo & The Bunnymen en David Bowie die bewezen dat Leemans als singer-songwriter zijn inspiratie had gehaald uit de new wave.
We deden een interview waarin Leemans tekst en uitleg mocht geven bij zijn nummers, en ja, op het einde van het jaar het ik ‘Driftwood’ aangeduid als mijn favoriete plaat van het jaar, tot grote verbazing van de betrokkene. Het was natuurlijk afwachten hoe Leemans dit zou verderzetten, en intussen ken ik het antwoord: door niet in herhaling te vallen.
Opvolger ‘Fake Blood From Real Wounds’ was al een stuk minder zwaarmoedig en bezong vooral de liefde, zij het met een voorliefde voor verhalen waarin alles fout loopt. Blijkbaar heeft Leemans daar opmerkingen over gekregen en heeft hij zich voorgenomen om het beter te doen. Wel, beste Laurent, je hebt gefaald! Oh, ik merk wel dat je je best gedaan hebt, maar op de achtergrond vind ik toch steeds de gedachte dat eeuwige liefde niet bestaat. Maar ik heb het eerlijk gezegd ook liever zo.
Het begint al goed: ‘Love Is The Most Overrated Thing In The World’. We appreciëren de vette knipoog naar Morrisey, maar zeg niet dat je hiermee een positief liefdesverhaal wil vertellen. Het prachtige ‘The Rest Of The World’ - één van de hoogtepunten uit de plaat - weet de pracht van verliefdheid goed te vatten, maar bevat opnieuw de angstwekkende gedachte dat het binnenkort allemaal gedaan zal zijn, al lijken de hoofdpersonages in het nummer dit lot zonder al te veel leed te aanvaarden.
Naast liefde - de ‘Grace’ in de titel? - is er een tweede overkoepelend thema op de plaat: maatschappijkritiek. Is dat de ‘Wisdom’ in de titel? ‘We have lost all sense of freedom, it is now on sale on Amazon’, klinkt het in Plastic. Hebben we echt alles te koop gezet, en wat blijft er ons dan nog over behalve rijkdom? Op ‘Wonderful’ weet Leemans maatschappijkritiek en reflecties over liefde te combineren. Het absolute hoogtepunt van de plaat is evenwel ‘I Had To Run’, een boodschap van een minderjarige vluchteling aan al die blanke mannen die luidruchtig hun mening over hem ventileren.
Dat The Imaginary Suitcase meer dan één kunstje opvoeren kan wisten we al, en eigenlijk zijn we blij dat Leemans niet in herhaling valt. Na twee jaar pauze heeft hij met ‘Thy Grace & Wisdom’ een plaat gemaakt die heel verschillend is van wat hij eerder al uitbracht, maar die zoals steeds getuigt van een rusteloze en grondig analytische geest. Muziek met een diepere bodem, maar let op dat het je hoop niet in die bodem slaat.
Wie houdt van heerlijke neoklassieke folk heeft hopelijk al van Sangre de Muerdago. Deze folkgroep - oorspronkelijk afkomstig uit het Spaanse Galicië, maar nu opererend vanuit Leipzig - brengt heerlijk dromerige muziek van waaruit een grote verbondenheid met de natuur spreekt. Hemelse schoonheid, en zo ook in de clip voor 'A Danza das Ánimas', afkomstig van de laatste plaat 'Noite', met prachtige beelden van Henning Einheit. (xk)
Er zijn zo van die cd’s waar je het heerlijk warm van krijgt, en dat is in deze barre winterdagen geen overbodige luxe. Deze warme muziek komt uit het hart van Rusland, waar het continentaal klimaat voor nog meer koude zorgt dan hier. Muziek als een warme donsdeken dus, om je in te duffelen en dan dagen lang niets te doen.
Laten we beginnen met de voorstellingen: Kedr Livanskiy is een Moskouse artieste die als Yana Kedrina geboren werd ten tijde van het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. Ze heeft een ruime bagage mee: ze studeerde literatuur en film en zong reeds in punk- en sludgegroepen. Doorheen haar deelname aan het kunstenaarscollectief John’s Kingdom kwam ze bij de elektronische muziek terecht.
Kedr Linvanskiy steekt haar liefde voor klassieke analoge synthesizers niet onder stoelen of banken. Haar muziek baadt in een retrosfeertje, en dat is zo bedoeld. Meer bepaald wil ze de Izhevsk-geluid uit de jaren 80 doen herleven, naar de stad Izhevst die destijds de ‘hoofdstad van de elektronische muziek’ genoemd werd. Er bestaat in Rusland een hele scene die dergelijke nostalgische elektronische muziek produceert.
De liefde voor literatuur is prominent aanwezig. Door opener en titelnummer op te dragen aan de mythologische figuur van Ariadne treedt Kedr Livanskiy in de voetsparen van Haydn, Haendel en Dead Can Dance. In ‘Acdc’ mag Cleaners From Venus-zanger Martin Newell reciteren uit ‘The Tyger’ van William Blake en op Mermaid horen we verzen van de Russische dichter Lermontov.
Thematisch is de plaat in twee delen verdeeld, waarvan de eerste helft rond mythologie draait en de tweede helft over het leven in de grootstad. De twee worden netjes van elkaar gescheiden door het reeds vermeldde ‘Acdc’, dat ook het enige nummer in het Engels is. De rest van de plaat is in het Russisch, en hoewel we betreuren dat we die taal niet verstaan, geeft ook dat ons een warm gevoel dat we niet meteen willen loslaten.
KLIK HIER! KLIK HIER! Mis niets, en vooral de sensationele nieuwe clip van Whispers In The Shadow niet! Oh, en vergeet niet uw facebook te checken om de vijf minuten, vind ons leuk op facebook en volg zo alles wat we doen en doe eventueel een gift* aan uw favoriete Nederlandstalige gothzine.
De nieuwe - sensationele! - clip van Whispers In The Shadow gaat trouwens over het overaanbod aan informatie waar we constant mee overspoeld worden, over de 'fear of missing out' indien we niet voltijds geconnecteerd zijn met (sociale) media. De clip spreekt grotendeels voor zich, en wij raden aan om hem te bekijken, tenzij u andere dingen te doen hebt. Of u even van het wereldwijde web ontbonden wil zijn...
*giften aan Dark Entries zijn welkom op BE49 0017 6243 8971 :p
Enzo Kreft maakt al sinds de prille jaren 80 minimal wave. Hij heeft weliswaar een lange tijd geen muziek uitgebracht, maar sinds een paar jaar is hij weer ijverig cd's aan het uitbrengen. Zijn laatste heet 'Wasteland' en heeft de Dark Entries-redactie gecharmeerd met prachtige muziek, weliswaar getemperd door doembeelden over nucleaire rampen, klimaatopwarming, corrupte politiek en andere rampspoedberichten. Enzo Kreft doet er desalniettemin alles aan om zijn boodschap over te brengen, en het maken van clips hoort daar duidelijk bij. Er zijn intussen clips voor 'Smoggy Jungle', 'Meltdown' en 'Tumbleweeds'. Wij geven jullie alvast de clip van 'Meltdown' mee, en verwijzen door naar het YouTube-kanaal van Enzo Kreft voor de rest.
Wat een topaffiche! Twee van de beste metalbands op één avond. Twee van de beste platen uit 2017 die live voorgesteld worden. ‘Cryptorania’ mag namelijk één van de beste excrementen van Cradle of Filth heten, en met ‘1755’ heeft Moonspell zichzelf alweer overtroffen.
Je moet je reppen om als niet in het Antwerpse wonende werkmens op tijd te komen, maar anderzijds is het goed voor diezelfde werkmens dat het concert reeds om 20u begint zodat hij zich om 23u alweer naar huis mag reppen om nog wat te rusten vooraleer een nieuwe dag van onderwerping aan de arbeidsmarkt aanvangt.
Het publiek is verrassend genoeg niet veel jonger dan op het modale wave of electrofeestje. Ook hier veertigers en vijftigers die nog eens komen genieten van hun favoriete muziek. Toch is de zaal goed gevuld en kun je stellen dat de metalscene er veel beter voor staat dan onze stilaan uitstervende gothicscene.
Op klokslag 20u weergalmt symfonische muziek. Er komt een man met een lange zwarte jas en een opmerkelijke hoed het podiumopgestrompeld. Met een lantaarnlamp in zijn hand! Het is Moonspell-zanger Fernando Ribiero. Een verwijzing naar Diogenes, vraag ik me af, die vaak op klaarlichte dag met een lantaarn rondliep en de vraag waarom beantwoordde met ‘ik ben op zoek naar de mens’?
Moonspell is alleszins een groep die zich graag aan filosofie waagt. En dat geldt zeker voor de laatste plaat ‘1755’. 1755 was immers het jaar waarop een verschrikkelijke aardbeving de Portugese hoofdstad Lissabon teisterde. De wereldstad - Portugal koloniseerde destijds een flink deel van de wereld - werd verwoest en er stierven tienduizenden mensen. En nog wel op allerheiligen! Was het een straf van god, of net een bewijs dat god niet bestaat? Is god rechtvaardig? Waarom net de zo gelovige bewoners van Lissabon? De vraag zou theologen en filosofen nog eeuwen blijven boeien.
Muzikaal is ‘1755’ uitzonderlijk, want ongetwijfeld de meest symfonische plaat van Moonspell tot nog toe. Ze hadden nochtans beloofd om na het meer gothicgetinte ‘Extinct’ - opnieuw een filosofisch getinte plaat over het uitsterven van diersoorten en andere milieuproblemen - weer volop de metaltoer op te gaan. Dat is niet volledig waar gebleken. In plaats van zware metalriffs te spelen, brengt Ricardo Amorim liever uitgekiende en verzorgde gitaarstukken aan, en ik moet erbij vermelden dat hij dat absoluut virtuoos doet.
De heren zijn trots op hun laatste opus, en bijna heel de set draait errond. Slechts een paar nummers komen uit vorige platen: ‘Scorpion Flower’ dat samen met Lindsay Schoolcraft van Cradle of Filth gebracht wordt, ‘Alma Mater’ uit het debuut ‘Wolfsheart’ en een paar nummers uit ‘Irreligious’ uit 1996 (Ribeiro kondigt dit aan als een sprong van meer dan 200 jaar: van 1755 naar 1996): ‘Opium’, ‘Awake’ en een uitgestrekte versie van ‘Full Moon Madness’ om te eindigen.
Cradle of Filth pakt het enigszins anders aan: niet alleen pakken ze wel met bruut gitaargeweld uit, hun set is ook evenwichtig opgesteld met nummers uit heel hun carrière. En dat is een lange carrière, met reeds 17 platen. Ooit waren ze de koningen van de black metal, maar nu wordt het ‘extreme metal’ genoemd, wellicht omdat ze te goed kunnen spelen. (Ik kan ook wel genieten van die black metal die door een eenzame ziel op zijn slaapkamer opgenomen is, maar het kan geen kwaad dat de grenzen verlegd worden door mensen die hun instrumenten wel beheersen.)
Cradle of Filth staat ook nog steeds voor een opmerkelijke show, met extravagante kleding en bodypaint. Dat is deze keer niet anders. Eerst komen de muzikanten op en als laatste komt Dani Filth zelf op de verhoging achteraan het podium. Hij ziet er een beetje uit als de gebochelde van Notre Dame, met een grote kap en een breed kostuum vol slierten. Dat houdt hij echter slechts één nummer aan, voor de opener ‘Gilded Cunt’.
We wisten al dat Dani Filth eerder klein van gestalte is, maar het blijft verwonderlijk hoe alle andere muzikanten minstens een kop boven hem blijven uitsteken. Het moet gezegd dat Dani zich uitstekend weet te omringen. Alle muzikanten weten ons te overtuigen dat ze fantastisch kunnen spelen en bovendien absolute freaks zijn. Een eervolle vermelding verdient gitarist Richard Shaw, die als hij niet headbangt het publiek kil aanstaart van achter zijn make-up, baard en lange haren, en die al gitaar spelend allerhande kunstjes uitvoert.
De hele setlist overlopen zou ons te ver leiden, maar we moeten zeker vermelden dat Cradle of Filth dit jaar 20 jaar ‘Cruelty And The Beast’ viert - een concept-cd uit 1998 die over de legende van Erzébet Bathory handelde, de Hongaarse gravin die tientallen meisjes en jonge vrouwen vermoordde - en dat zal doen met een speciale uitgave met remixen en herwerkte versies. Voor de gelegenheid spelen ze ook de volledige Bathory Aria (Benighted Like Usher / A Murder of Ravens in Fugue / Eyes That Witnessed Madness) uit de plaat, goed voor 11 minuten gedonder.
Als daarna ‘Dusk And Her Embrace’ weerklinkt - titelnummer van de legendarische plaat die twee jaar geleden al het recht had om een speciale uitgave te krijgen voor zijn 20ste verjaardag, in feite de onuitgegeven eerste opnames van de plaat - zijn de fans helemaal in de wolken. Sommigen vinden het zelfs nodig om luidkeels elke noot gitaar mee te schreeuwen, wat de optimale muzikale beleving van andere concertgangers niet helemaal bevordert.
De nieuwe plaat - en we herhalen graag hoe goed we die vinden - komt slechts twee keer aan bod: met ‘Heartbreak And Seance’ en ‘You Will Know The Lion By His Claw’. ‘Cryptoriana. The Seductiveness Of Decay’ is gebaseerd op Victoriaanse literatuur en grijpt gedeeltelijk terug naar het begingeluid van Cradle of Filth, met veel twin guitars.
Andere hoogtepunten zijn ‘Nymphetamine Fix’, ‘The Promise of Fever’ van de buitengewone ‘Damnation And A Day’ - opnieuw een conceptalbum rond de gevallen engel Lucifer - en uiteraard afsluiter ‘From The Cradle To Enslave’. Al is eigenlijk heel de set van een buitengewoon niveau. Dani Filths vocale prestaties zijn daar niet vreemd aan. Nog steeds weet hij op een opmerkelijke manier te krijsen en te grunten als een haast buitenaards wezen. Dit vereist een heel bijzondere stemtechniek en die beheerst hij geweldig goed.
Als de lichten terug aangaan haast ik me naar buiten, zoals veel andere toeschouwers. Het speciale optreden van Mästürbätör dat nog aangekondigd werd voor de laatblijvers laat ik voor wat het is. Bedankt voor het aanbod. Maar met twee topoptredens voor de prijs van één had ik genoeg. Het was echt de moeite om naar Antwerpen af te zakken.
Merciful Nuns wil er een eind aan maken, een definitieve streep onder trekken in afwachting van hun reünie. Ze zullen nog één cd uitbrengen - 'Anomaly X' - en één tournee maken. Wij hadden voorspeld dat Merciful Nuns elke week een clip uit deze plaat zou vrijgeven, en kijk: we hebben ons vergist. En we geven onze fout grootmoedig toe: het is slechts om de twee weken. Na 'Blue Lodge' hebt u deze keer recht op 'The Pyramid', en als je een beetje bekend bent met de symboliek van de vrijmetselaars, dan weet u dat deze cd over hen zal gaan. Na de studie van zovele occulte bewegingen moesten de vrijmetselaars er ook aan geloven. U moet weten dat elke vrijmetselaar in een opperste bouwheer moet geloven, dus in een god. Dat beeld is in streng katholieke landen - waaronder België - enigszins veranderd. Door de repressieve veroordeling vanuit de kerk werden de vrijmetselaars steeds overtuigdere vrijzinnigen. Maar Merciful Nuns komt uit Duitsland, en daar kijken ze anders op de vrijmetselaars. 'Anomaly X' komt in de loop van april uit, en dan krijgen we het hele verhaal. (xk)
In 2015 was ik lovend over ‘Engel’, de vorige cd van Zauber. Ik kan amper geloven dat deze nieuwe nog beter is. ‘Weg der Seelen’ herinnert ons aan het allerbeste van de dark electro die we in de jaren 90 konden horen. Ik denk weemoedig terug aan al die nachten die we in de Steeple in Waregem doorbrachten, al maak ik die connectie misschien ook omdat Ludovic Dhenry eveneens een trouwe bezoeker was van deze legendarische keet.
Laten we even teruggrijpen naar het verleden. Zauber was het allereerste project van Dhenry, waarmee hij reeds in 2006 zijn debuut ‘Deep Inside Myself’ uitbracht, maar dat debuut heeft weinig meer te maken met wat we hier horen. Dhenry probeerde het later nog met Eleventh Fear, maar dat project hield het slechts één cd uit. In 2012 waagt hij zich aan een totaal ander genre. Exponentia is een neoklassiek darkwave project dat intussen al vier cd’s op de teller heeft staan en duidelijk Dhenrys hoofdproject is.
In 2015 verraste Dhenry vriend en vijand door terug te grijpen naar Zauber, en dat in een mix van dark electro, darkwave en neoklassiek op de zoals vermeld zeer geslaagde ‘Engel’. Deze 'Weg der Seelen' heeft minder neoklassieke invloeden en gaat weer resoluut voor een electrogeluid, maar is niet minder geslaagd. De cd klinkt eigenlijk zeer vertrouwd, al kan ik niet meteen een groep noemen die gelijkaardig klinkt. Ik kan zeker verwijzen naar Das Ich, want Dhenry heeft nooit verhuld dat hij zijn inspiratie zocht bij de Neue Deutsche Todeskunst en groepen als Das Ich, Lacrimosa en Sopor Aeternus.
Uiteraard zal je de link met deze Duitse projecten ook leggen op basis van de taal die Dhenry gebruikt. Hij weet in een heerlijk verwrongen scherpe stem dood en verderf te bezingen in de taal van Goethe. En ja, de stem past perfect bij de muziek, die vol mooi uitgekiende geluiden en harmonieën zit.
Ludovic Dhenry heeft zichzelf weer overtroffen. Anderhalf jaar hadden we niets van hem gehoord - verrassend voor iemand die daarvoor verschillende uitgaves per jaar deed - maar het blijkt dat hij vooral mikt op kwaliteit. Spijtig is wel dat deze plaat enkel digitaal uitkomt - ongetwijfeld omwille van budgettaire redenen - waaruit opnieuw de nood blijkt om goede artiesten financieel te steunen. Een steun die Dhenry zeker verdient. Dhenry belooft binnenkort een nieuwe Exponentia uit te geven, die wel op cd uitkomt, en dat is iets om naar uit te kijken.
Het is vier jaar geleden sinds Whispers in the Shadow nog een plaat uitbracht, maar daar komt met 'The Urgency Of Now' verandering in. En het houdt een verschuiving van thema in, van occulte onderwerpen naar maatschappijkritiek. We lieten u eerder al kennis maken met de eerste single 'Detractors'. Vandaag verscheen een nieuw nummer - 'Exit Gardens' - dat volgens zanger Ashley Dayour een centraal nummer op de nieuwe plaat is. De 'Exit Gardens' verwijzen naar cabines in New Yorkse parken waar mensen zelfmoord konden plegen, zoals voorgesteld in de strip 'Providence' van de Britse anarchist Alan Moore, die ook de strip 'V For Vendetta' maakte, en gebaseerd was op het werk van H.P. Lovecraft. En zie, de mystieke verwijzingen zijn niet helemaal verdwenen:
Agenors daughter
Kadmos is searching for you
Agenor was de vader van Europa en Kadmos, die in Syrië leefde. Na de ontvoering van Europa door Zeus ging Kadmos op zoek naar Europa. En zo komen we tot een zeer actueel onderwerp: de vluchtelingencrisis en de vele slachtoffers die verdrinken op weg naar Europa. Beluister het nummer hieronder. (xk)
Exit Gardens
Where there’s smoke there’s mirrors
Where there’s power there is greed
You got to give the people not what they need
The tyranny of sympathy can never be broken
A guiding hand, and easy way,
A strong word spoken lost on the sea of amusements
Drowning in information
Meet me at the exit gardens meet me when it’s said and done
Meet me at the exit gardens I can’t stand another protest song
Meet me at the exit gardens
Meet me at the exit gardens
Why are all the flags at half-mast?
What has become of you?
Agenors daughter Kadmos is searching
is searching for you
Meet me at the exit gardens meet me when it’s said and done
Meet me at the exit gardens I can’t stand another protest song
Meet me at the exit gardens
I come back here when all of you are gone!
The Imaginary Suitcase is terug met een zoetzure plaat: Thy Grace & Wisdom. Het is een moeilijke bevalling geweest, want Laurent Leemans - de man achter The Imaginary Suitcase - had er twee jaar voor nodig. In het verleden bracht hij soms verschillende platen per jaar uit. De nieuwe plaat klinkt opvallend geëngageerd, maar ook de liefde krijgt er een grote plaats op toebedeeld. En zijn filosofische inslag is Laurent Leemans zeker niet kwijt, zoals we konden vaststellen toen we hem om meer uitleg bij zijn nummers vroegen.
1. Love is the most overrated thing in the world
Een Morrissey-titel voor een van mijn oude obsessies. MacCartney schreef dat men een wereld vol van "silly love songs" wilde, maar ik ben daar de man niet voor... Liefde is leuk, maar de manier om het in zogenaamde romantische liederen te beschrijven, lijkt me niet alleen vaak belachelijk, maar vaak dubbelzinnig, zelfs giftig. Vaak wordt vergeten dat gevoelens, hoe oprecht en intens ook, de liefhebber geen eigendomsrechten of voorrechten geven, en in liedjes wordt een gevoel geprijsd dat voor mij meer op het bezit en de wil om de individualiteit van de ander te beheersen, te overwinnen en te vernietigen dan om lief te hebben. Wat mijzelf betreft, vind ik deze definitie heel goed, die zegt dat degene die echt liefheeft, gelukkig is met al het geluk van zijn geliefde, zelfs als hij/zij niet betrokken is bij dit geluk.
2. Plastic
Dit nummer is duidelijk een tirade tegen de groeiende invloed die we vrijwillig geven aan enkele gigantische bedrijven in ons leven, in al zijn aspecten. Laten we geen misverstanden hebben, ik haat Facebook bijvoorbeeld niet. Het is een fantastisch gereedschap, vooral voor onafhankelijke muzikanten. Het internet schafte de controle af van enkele zelfbenoemde bewakers van muziek die op een volkomen willekeurige manier beslisten wie het recht had om muziek te maken en wie niet. Het is een grote stap voorwaarts, maar ik maak me echt zorgen over particuliere bedrijven, die niet aansprakelijk zijn voor iemand, behalve dan hun aandeelhouders (de geldverslaafden) die op deze manier onze eigenaren worden. Laten we ook inzien dat we de sleutels van ons leven uit vrije wil weggeven, zonder verder na te denken, aan organisaties zoals Facebook, Google of anderen, die perfect ondoorzichtig zijn en waarvan je dom moet zijn om te denken dat ze een ander belang dan het hunne in gedachten hebben.
3. Until his work is done
Het gebeurt me nog regelmatig om een nummer "per ongeluk" te componeren ... Dat wil zeggen dat ik een nummer van iemand anders probeer te ontcijferen (in dit geval een lied van Wovenhand), het lukt me niet, ik val, maar deze crash leidt tot iets interessants en gaat een eigen leven leiden. De tekst is een metaforische manier om te spreken over het feit dat het meest effectieve werk vaak het meest discreet is, het minst spectaculair, hetgene dat de aandacht van niemand trekt, maar zonder ooit op te geven, stukje bij beetje, met standvastigheid en nederigheid, wel zijn doel bereikt. Een beetje zoals mijn muziekcarriere, hé?
4. This stony ground
Soms komt er een lied uit het niets, gewapend en gehelmd als Athena. "This Stony Ground" werd gecomponeerd, geschreven, opgenomen, gemixt en gemasterd op een avond in september. Wauw, ik stond mezelf die dag 15 minuten ijdelheid toe!
5. Instrumental
Dit nummer is ontstaan uit een reeks toonaarden. Een puur technische training, alleen voor de flexibiliteit van de vingers, waar een serie akkoorden uitkwam die ik leuk vond, een reeks melodieën die me wegvoerden, en waarschijnlijk een van de liedjes die mij het minste moeite kostte (al was het maar omdat het meteen voor de hand liggend leek, dat het heel goed werkte in instrumentaal en dat woorden overbodig waren, wat de helft van het werk verwijderde). Ik heb wel even geaarzeld over de positie van de capo op de nek.
6. The rest of the world
Ik zal Florence Estragues even voorstellen, de vrouwelijke stem op dit nummer. We ontmoetten elkaar bij een open mic bij GC De Kroon in Koekelberg en ze verbaasde me met "Creep" van Radiohead! Florence is een schattig persoon en een uitstekende zangeres (ze had maar twee opnames nodig om de juiste toon te vinden). Ze treedt vrij regelmatig op - vaak met Pieter Gouvart - en ik raad het aan! Verder is het een lichte en pretentieloze bluette over het magische moment aan het begin van een liefdesverhaal, wanneer we nog niet geconfronteerd zijn met moeilijkheden en we ons in een zachte en wollige droom voelen. Het is een heerlijke sensatie, vooral omdat ons onderbewustzijn heel goed weet dat het niet voor altijd zal duren.
7. I had to run
Een ding viel mij op in de zogenaamde "migrantencrisis": de volledige, absolute en complete afwezigheid van de belangrijkste belanghebbenden in het debat. Misschien heb ik het mis, maar tijdens oudere politieke, sociale of andere crises die ik heb meegemaakt als een relatief geïnformeerde burger, was er in de media, onder specialisten, experts, geautoriseerde kringen en andere geleerde idioten die angstvallig over dingen praten waarvan ze meestal niks weten, toch wat ruimte voor de getuigenissen van mensen die de situatie meemaakten, wat die ook moge zijn. Hier zijn de woorden van de vluchtelingen volledig geconfisqueerd door mensen die beweren namens hen te spreken, zowel door de pro's als door de antis. Ik kan me niet herinneren dat ik één enkele getuigenverklaring van een levende vluchteling over de media in het algemeen heb gezien of gehoord. En dit zowel van degenen die beweren hen te verdedigen als van degenen die hen afwijzen.
8. Promises
Soms weet je niet waarom, maar niets lijkt logisch, verstandig of zingevend te zijn. Soms is de wereld gewoon een ijskoude emmer vol kakkerlakken. Soms raakt het bewijs van absurditeit je als een ram in je mond. Soms gaat het gewoon helemaal fout.
9. Wonderful
Ik heb altijd een echt ingewikkelde relatie met liefde gehad. Een echte liefde / haat relatie (pun totally intended). Ik ben misschien te emotioneel claustrofobisch, maar wat de meeste mensen gelukkig maakt in een relatie lijkt mij ondraaglijk, een gevangenis versierd met zijde, fluweel en zachte muziek, maar toch een gevangenis. En ik zal altijd voor vrijheid kiezen in plaats van troost. Ik heb geen minachting voor mensen die in klassieke liefde leven, maar ik ben er gewoon niet toe in staat en geloof me, ik heb het oprecht geprobeerd. En toen, iets meer dan een jaar geleden, ontmoette ik een geweldige vrouw, een ontembare vrijheid die heel goed begreep dat ik haar nooit zal proberen te temmen. Ik zal me nog lang het hoofd van een wederzijdse vriend herinneren toen hij zei: "let op, XXX is een verschrikkelijk onafhankelijke vrouw" en dat ik antwoordde dat het precies was wat ik had gehoopt! This one goes out to the one I love
10. Wild lady
This one goes out to the one I love as well!!! Ja, het is een seksnummer, want er is niets heerlijkers in de wereld dan vrijen. Vrijen en muziek maken zijn ook activiteiten die veel gemeen hebben: beide hebben betrekking op je spieren EN je ziel, in beide gevallen is het belangrijk om alert te blijven op de gevoelens van het publiek / jouw partner, in beide gevallen, hoe meer je geeft, hoe meer je ontvangt, en nooit voel ik me vrijer, meer afgestemd op mezelf dan wanneer ik muziek of liefde bedrijf. Het belangrijkste verschil is dat er een is die ik nog steeds niet graag in het openbaar wil doen.
We schrijven 1997. Luc Waegeman wil met zijn groepje SeXmachines een cd opnemen. Daar moest geld voor gevonden worden, en daaruit spruitte het idee voort om een muziekcentrum op te richten. Het idee was om beginnende bandjes te ondersteunen door hen een podium te bieden. Of het geld voor de cd via deze weg gevonden werd is een mysterie, maar een jaar later kwam 'On Stage' effectief uit. Belangrijker is dat Kinky Star de jaren nadien zou uitgroeien tot een fantastische plek met bijna dagelijkse optredens en waar haast elke beginnende Belgische groep minstens eenmaal gespeeld moet hebben. En dat is het op de dag van vandaag nog steeds.
Om het twintigjarige bestaan van de keet te vieren werden verleden jaar een hoop festiviteiten georganiseerd, en er werd ook een boek beloofd. Wel nu, dat boek is er, of toch bijna. Om het boek uit te brengen moet nu nog wat geld verzameld worden: 5000 euro voor de druk en de promotie. Het boek bestaat uit 288 pagina’s, rijkelijk geïllustreerd met foto’s, flyers en artwork, gestoffeerd met vele interviews en getuigenissen. En ja, ook Dark Entries zal aan bod komen, want sinds 2011 organiseren we er regelmatig de Dark Entries Nights met Belgische wave en electrogroepen.
Toegegeven, ik heb even getwijfeld of ik naar Winterfest zou gaan, de befaamde indoor wintereditie van W-fest. De wil om nog eens een zwart feestje en goede optredens mee te pikken heeft het uiteindelijk gewonnen van mijn twijfels, en daar ben ik achteraf niet rouwig om.
Wel rouwig ben ik voor de tijd die ik in de file verloor op weg naar het evenement. Meer dan een uur op de Brusselse ring, en blijkbaar werd de file veroorzaakt door… het autosalon. (Let wel, we hebben het hier enkel over de file die het rechtstreekse gevolg is van het auto-evenement, niet over het feit dat al die nieuwe wagens uit het salon binnenkort achteraan komen aanschuiven op onze dichtgeslibde wegen.)
De Kompass Club in Gent blijkt een oud industrieel gebouw te zijn dat omgebouwd werd tot evenementenzaal. Het industrieel verval dat het gebouw uitstraalt past goed bij de muziek die we vandaag gaan horen. Er zijn twee zalen waarin de optredens elkaar afwisselen, en qua geluid en belichting zijn die top.
Toch heeft de plek één groot nadeel: het is er koud en vochtig. Nu ja, vandaag toch. Iedereen houdt simpelweg zijn jas aan, en vooral voor de mensen die de ganse dag in de enorme inkomhal moeten blijven zal het op de tanden bijten zijn, al kun je de organisatoren natuurlijk niet verantwoordelijk houden voor het slechte weer. De concertzalen zijn gelukkig wel verwarmd.
Door mijn vertraging mis ik twee acts. De vernieuwende EBM-act HerrNia zal ik vermoedelijk nog wel eens zien, maar vooral een optreden van Mildreda gaat er bij mij altijd wel in, ook al zag ik ze nog maar een paar weken geleden. Anderzijds hebben de organisatoren niet minder dan 17 groepen op één namiddag samengepropt, en dat lijkt op het eerste zicht te veel van het goede. De optredens volgen elkaar in snel tempo op, zodat je - tenzij je je volledig toewijdt aan het toeschouwen van de groepen - gegarandeerd wel iets mist.
Van de melancholische wave van The Hermetic Electric kan ik bijvoorbeeld maar een paar nummers meepikken, en zelfs van She Pleasures Herself mis ik een aantal nummers. Zonde, want She Pleasures Herself is de eerste revelatie van de dag. De Portugezen combineren de duisternis van de vroege Sisters met een decadent fetisj-sfeertje en weten zo het publiek te veroveren.
She Pleasures Herself is één van de weinige internationale acts. Winterfest concentreert zich op Belgische groepen, met een paar Duitsers en Fransen om de affiche compleet te maken. En hoewel erg lokaal gericht, was dit net een gelegenheid om dingen te leren kennen. Ik heb al vaak gedacht dat er te weinig kansen gegeven werden aan lokale groepen om op te treden, en ben dus erg blij met dit initiatief.
Bij Doganov moet ik meteen naar mijn oordopjes grijpen, iets wat verrassend genoeg niet hoefde bij de vorige groepen. De heren gaan er stevig voor en bezorgen het publiek zijn tweede mokerslag van de dag. De Duitsers van Echo West brengen heel aangename synthwave, maar ik zou willen suggereren om de zanger van achter zijn machines te halen en volop de rol van frontman te laten opnemen.
Let wel, er zijn nog synthwave-acts die zich achter hun materiaal verschuilen: Luminance, Hørd en Enzo Kreft hebben evenwel het excuus dat ze helemaal alleen op het podium staan. Het zijn drie zeer gewaardeerde optredens in het minimal synth genre, dat op die manier een behoorlijk deel van de affiche mocht innemen.
Er is ook plaats voor gothic rock, en zelfs voor een primeur op dat gebied: het allereerste optreden van Your Life On Hold. Dit project van Jan Dewulf bracht in 2017 zijn uitstekend debuut uit. Er rezen plannen voor een live-versie van de groep die in een stroomversnelling kwamen toen ze gevraagd werden om op Winterfest te spelen. Dewulf verzamelde een zeskoppige groep rond zich en ja: het klinkt live als een huis! Nog een revelatie.
Er volgt nog meer gothic rock met Ground Nero. Naast nummers uit hun debuut ‘The Trouble Beyond’ spelen ze ook verschillende nieuwe nummers die ons doen uitkijken naar hun tweede ep die binnenkort moet verschijnen op gothic rock records. The Breath Of Life heeft eveneens een fantastische cd uitgebracht in 2017. Uiteraard putten ze daar rijkelijk uit, maar ze vergeten hits als ‘Nasty Clouds’ vanzelfsprekend niet.
De vermoeidheid bij uw verslaggever begint toe te slaan, omdat hij wel vaker last heeft van oververmoeidheid maar ook door de koude en het drukke programma. Ik zit het optreden van Simi Nah uit, dat muzikaal wel goed zit maar me desalniettemin niet volledig kan boeien.
De laatste artiesten die ik aan het werk zie zijn TB Frank - ex-Neon Judgement - en Baustein. Ik heb me laten vertellen dat hun cd - de eerste uitgave van TB Frank sinds het definitieve einde van de electropioniers - heel eclectisch zou zijn. Live klinkt het als een waardige opvolger van The Neon Judgement, te meer daar ze ook wat nummers van de legendarische groep overnemen.
Ik beslis om te vertrekken en mis zo de twee internationale topacts die verder geprogrammeerd staan: Wolfgang Flür was ooit percussionist van Kraftwerk, en ook al staat hij thans bekend als enigszins rancuneus tegenover zijn voormalige groep, hij blijft wel touren met dj-versies van hun werk, aangevuld met eigen werk. Ik heb evenwel vooral spijt dat ik de oud-strijders van The Alarm moet missen, anno 2018 nog steeds garant voor een portie geëngageerde rock.
Toch was Winterfest voor mij een zeer aangename ervaring. Als iemand al heel wat optredens op zijn kerfstok heeft, dan wil hij vooral nieuwe dingen leren kennen. Het is misschien net het feit dat het programma niet echt uit grote namen bestond dat ervoor zorgde dat er zaterdag slechts een vierhonderd mensen naar Gent afzakten, maar voor ontdekkingen was het ideaal. Voeg daar nog wat optredens van vertrouwde maar kwalitatief hoogstaande groepen aan toe, en je hebt een dag om niet te vergeten.
Het is mogelijk dat de organisatoren vooral Belgisch boekten omdat dit een kleiner risico inhoudt, maar ze bewijzen er terloops mee dat ons belgenlandje over heel wat zwart talent beschikt, en het is goed dat dit eens op deze manier in de kijker wordt gezet.
Dat het de organisatoren ook echt om te doen is de eigen scene te steunen, bewijzen ze door ook op hun groot zomerfestival heel wat projecten van eigen bodem te boeken. Maar hier gaan ze de risico’s niet uit de weg met groepen als Kim Wilde, Project Pitchfork, Chameleon Vox, DAF, Front Line Assembly, Vive La Fete, Suicide Commando, She Past Away en vele anderen. Ik kijk alvast uit naar augustus.
Le Comte de Lautréamont - pseudoniem van de Franse schrijver Isidore Ducasse - liet in 1869 zijn ‘Les Chants de Maldoror’ (De zangen van Maldoror) drukken, maar omdat hij de volledige kosten van de druk niet kon betalen, zou het boek pas na zijn dood verschijnen, toen de onuitgegeven stock overgenomen werd door een boekhandelaar die besloot om de achtergebleven boeken toch op de markt te brengen.
Later, na de eerste wereldoorlog, zou het furore maken. Het wordt vandaag gezien als een voorloper op dadaïsten, futuristen en andere surrealisten die het boek en zijn auteur verheerlijkten. Het boek is geschreven vanuit de optiek van een zekere Maldoror, die in poëtische volzinnen en liederlijke frasen zijn afkeer van god en de mensheid verwoordt.
Het boek heeft evenwel een gebrek. De titel van het boek mag dan al verwijzen naar gezangen, en de tekst mag nog zo muzikaal zijn, het blijft tekst, woorden, zinnen… De muziek klinkt in je oren bij het lezen van het boek, maar dat is slechts je eigen verbeelding.
Het idee om er muziek voor te schrijven is niet nieuw, noch de vele verwijzingen in muziek van Serge Gainsbourg, Johnny Halliday, Julien Clerc en zelfs de rapper Lucio Bukowski. In ons eigen genre kent u misschien The Chants Of Mardoror, een gothic groep die erg klinkt als de vroege Christian Death, en ik wijs u ook op de recente uitgave van de avant-garde metal groep Schammasch: ‘The Maldoror Chants: Hermaphrodite’.
En dan zijn er deze Irmler en Oesterhelt… Hans Joachim Irmler kennen jullie misschien als één van de personen achter Faust, de legendarische Krautrockgroep. Wie zich een weg wil banen in het omvangrijke oeuvre van Faust, doet er goed aan - nadat hij zich het obligate debuut met de röntgenfoto van een gebalde vuist heeft aangeschaft - na te kijken of deze Irmler meespeelt op de plaat, een teken van kwaliteit. Irmler is ook de eigenaar van de Fauststudio waar deze plaat is opgenomen en van het daaraan verbonden Klangbad-label waarop de plaat is uitgekomen.
Carl Oesterhelt is drummer van de avant garde wave groep F.S.K. en speelde drums en toetsen bij Neue Deutsche Welle-groep The Merricks. Hij doet daarnaast nog verschillende samenwerkingen met avant garde kunstenaars. De samenwerking met Irmler is aan zijn tweede deel toe, want in 2016 brachten ze reeds samen ‘Formen’ uit, dat gebaseerd was op de samengang van Duitse romantiek en exotisme.
Irmler en Oesterhelt nemen voor ‘Die Gesänge des Maldoror’ plaats aan orgels, synth en piano, maar worden vergezeld van een resem strijkers en blazers uit onder meer de Stadtkapelle Scheer (die samen met Irmler en Oesterhelt een interessegroep in ‘moderne muziek’ hebben opgezet). Het resultaat is een collage van hedendaags klassiek waarin ook psychedelische klanken en industriële ruis opgenomen zijn.
De muziek bestaat op het ene moment uit vol bombast dat stevig vaart houdt, en wordt dan gereduceerd tot flinterdunne ijle tonen. Tekst is er nauwelijks, op een uitgerekt citaat in ‘Dritter Gesang’ na. Doch de muziek vertolkt dezelfde sfeer van verdoemenis en decadentie als het boek van Lautréamont. In die zin kan men stellen dat de plaat een welkome aanvulling is op het boek. Maar ook wie zich de moeite wil sparen om het boek te lezen kan hier terecht voor een portie intrigerende muziek.
Your Life On Hold is het nieuwste Vlaamse gothrock-project. En wie zit er achter dit project? Een zekere John Wolf, al bleek dat na een doortastend voorbeeld van zware onderzoeksjournalistiek door de redactie van Dark Entries niemand anders te zijn dan Jan Dewulf, die eerder al bekendheid genoot dankzij meer elektronische projecten als Mildreda en Dikonnekted.
Met 'Burning For The Ancient Connection' bracht Dewulf een mooi en opgemerkt gothrockdebuut uit. Maar er is meer: hoewel Dewulf niet de vrolijkste jongen is, vond hij toch dat hij ons voor kerstmis een cadeautje moest geven, en hoewel 'Hope Is For Dreamers' niet het vrolijkste nummer is, zijn we heel blij met deze gratis download van een prachtige pianoversie van het nummer dat in zijn originele versie reeds op de plaat prijkte. (xk)
Een eindejaarslijstje opstellen is altijd een hachelijke onderneming. Je hebt immers maar een oneindig klein deel van de muziek die in het jaar uitgekomen is kunnen aanhoren. Bovendien heb ik dit jaar minder als andere jaren kunnen ontdekken, omdat ik door het in de volksmond als ‘een dipje’ aangeduide ziekte - een depressie, dus - mijn activiteiten voor Dark Entries op een lager pitje gezet heb. Dit weerhoudt me er evenwel niet van om u twaalf platen aan te raden die bij mij erg in de smaak vielen.
Lacrimosa is al lang een favoriete groep en heeft nog nooit een teleurstellende plaat uitgebracht. Doch Testimonium mag zich toch zeker tot de beste Lacrimosa-plaat van de afgelopen 10 jaar kronen. Een duister pareltje.
Nog een favoriet. Boris Gerebenshikov en Aquarium brengen een selectie liederen uit hun lange carrière met orkestrale bewekingen. Vrees niet, de excessieve arrangementen die kenmerkend zijn voor de groep blijven behouden, want je kunt een orkest gerust combineren met sitar en elektrische gitaar, niet?
Nicolas Van Meirhaeghe alias Sal-Ocin van Empusae lijdt aan een oongeneeslijke oogaandoening. Hij putte hier evenwel de inspiratie uit om één van de beste platen van het jaar te maken, met gastzang van Colin H. van Eeckhout van Amenra (die dit jaar trouwens ook een prachtplaat uitgebracht hebben: Mass VI).
Cradle of Filth: Cryptoriana - The Seductiveness Of Decay
Blijkbaar heet het vandaag geen black metal meer, maar extreme metal. Hoe dan ook, de meesters heten Cradle of Filth en Cryptoriana hoort bij het beste dat ze uitgegeven hebben.
Toen ik tegen collega Peter De Koning - die in Hybryds speelt - zei dat ik hun laatste plaat zo waardeerde, kreeg ik als antwoord dat deze volgens hem te toegankelijk was. En ja, hij is toegankelijk, in die mate zelfs dat ik hem aanraad aan al wie ooit een plaat van Hybryds in huis wou halen en niet weet waar te beginnen.
Heel wat Belgisch talent in mijn lijstje, en dat hoort ook zo. Deze laatste van The Breath Of Life hoort er gewoon bij, en ik ben niet de enige die denkt dat de groep zichzelf met hun nieuweling overtroffen heeft.
Der Klinke heeft al een handvol geslaagde cd’s op zijn kerfstok, maar als u slechts één schijfje moet hebben van deze West-Vlaamse darkwavers, laat het dan dit onverwacht sterk werk zijn: 'The Unexpected'. Hun beste ooit!
Jan Dewulf kenden we reeds van elektronische projecten als Mildreda en Diskonnekted, maar hij ontpopt zich nu tot een gothrocker eerste klasse. Hij haalt zijn mosterd bij de grootsten, en weet dan ook een grootse plaat uit te geven. (Ook de ‘Cowards-ep’ van Mildreda had in dit lijstje kunnen staan, maar omdat dit om remixen van eerder uitgegeven werk gaat hou ik het bij deze eervolle vermelding.)
De vorige Camerata Mediolanense ‘Vertute, Honor, Bellezza’ vond ik een klein - of neen, zeg maar een groot - meesterwerk. De kwaliteit van de composities is even hoog op deze nieuweling, al wordt er meer op klassieke piano gespeeld en zijn er minder elektronische arrangementen. Ik ben er nog niet zeker van dat dit een vooruitgang is, maar het is wel een heel degelijke plaat.
Moonspell: 1755
De aardbeving van 1755 in Lissabon blijft naschokken veroorzaken, maar deze is om van te genieten. De groep beloofde na het relatief goth klinkende ‘Extinct’ om terug harder te spelen, maar ik hoor vooral een heel symfonisch geluid met de nadruk op koren en orkest. Des te beter, trouwens.
Op vrijdag 1 december treed ik voor de eerste keer in maanden op in Het Narrenschip in Leuven (technisch gezien in Wilsele, maar op een honderdtal meters van Leuven aan de vaart). Bedoeling is om nummers voor te stellen die ik wil opnemen op een cd, die dan ergens in 2018 zou verschijnen. Daar zitten verschillende oudere nummers bij, maar ook een paar nieuwe.
De toegang is gratis, al is het niet verboden om een vrije bijdrage te geven. De zaal kost immers ook wat, en er komt nog een andere artiest die van iets verder komt...
The Imaginary Suitcase is het soloproject van Laurent Leemans, een man met wie ik reeds in leuven opgetreden had op 13 november 2015 (het was de dag van de aanslagen in parijs, daarmee dat ik het me zo goed herinner). Laurent was vroeger zanger van Ceili Moss, die Ierse folk speelden, en geniet thans ook succes als zanger van het heropgerichte La vièrge du chancelier Rolin, een experimentele new wave-folk-groep uit de jaren 90. Met The Imaginary Suitcase heeft hij net zijn achtste plaat uitgebracht, met de nadruk op liefde en sociaal engagement. U kunt zijn muziek beluisteren op https://theimaginarysuitcase.bandcamp.com/
Waar: het Narrenschip, Kolonel Begaultlaan 9B, 3012 Leuven
Myanmar is momenteel in het wereldnieuws door de exodus van Rohingya-moslims naar Bangladesh. Maar wat u misschien niet weet is dat het land ook een kleine en uiterst actieve punkscene heeft. Eén van de groepen is The Rebel Riot Band, en deze idealisten spreken zich graag uit over de situatie in hun land.
The Rebel Riot Band is een punkgroep uit Myanmar. Hoe is het om een punker te zijn in jullie land?
De punkscene is rond 1995 gestart in ons land, denk ik. Een groep BMX fietsers zijn dan punkers geworden. Eén van de mensen uit deze groep was een schipper, en ging overzee voor zijn werk. Hij kocht een punkmagazine met een interview van de Sex Pistols en bracht dat mee. Toen de groep het interview gelezen had werd hij omgevormd van een BMX-groep naar een groep punkers… Zodus waren de Sex Pistols de eerste punkgroep in Myanmar.
Hoe levendig is de scene? Is het een grote scene?
Het is niet echt een grote scene. Ik denk dat je het kunt vergelijken met de punkscene in Europa rond 1980. Het is zich nog steeds aan het ontwikkelen. We hebben meer groepen nodig, meer zines, meer activiteiten, en zo voort.
Jullie zijn ook al verschillende keren in Indonesië gaan spelen. Een paar jaar terug kwam de Indonesische punkscene in het wereldnieuws omdat punks in Atjeh naar heropvoedingskampen werden gestuurd door de islamitische autoriteiten. Hoe is de situatie voor punks in Indonesië nu?
Die moslimoverheden zijn daar echt heel slecht. Ik heb heel veel respect voor de punks in Indonesië. Ze vechten een zware strijd voor vrijheid. Ik denk dat er tegenwoordig niet veel punks meer zijn in Atjeh. Indonesië kent veel verschillende regio’s met verschillende religieuze regels. In sommige regio’s zoals Atjeh zijn de regels heel streng, maar in andere regio’s is dat minder het geval.
Jullie hebben een heel idealistische levensstijl. Elke week organiseren jullie voedselbedelingen voor de daklozen in Rangoon, en jullie geven ook kunstlessen in scholen. Is dit een belangrijk aspect van de punk levensstijl voor jullie? Hoe slagen jullie erin om dit financieel draagbaar te houden?
Ja, bro. Dit is heel belangrijk voor ons. We klagen veel en zingen liederen over het systeem. Maar klagen is gemakkelijk, en het is beter om te doen wat we kunnen in onze omgeving. Daarom doen we deze dingen. We kunnen de wereld niet veranderen. We kunnen zelfs niet ons eigen land veranderen. Maar we kunnen zoveel mogelijk onszelf en onze omgeving veranderen. Het maakt niet uit of het kleine of grote dingen zijn. Doe het gewoon! Verander wat je kan. We hebben inderdaad een collectief bedrijf in Rangoon. Uit dat bedrijf zetten we geld opzij voor voedselbedelingen. We krijgen ook geld van vrienden uit andere landen en gebruiken af en toe crowdfunding.
Myanmar is momenteel in het wereldnieuws omwille van de exodus van Rohingya uit de Rakhine-regio. Jullie hebben onlangs een statement gemaakt dat de Rohingya niet de enige slachtoffers zijn in de regio en dat er andere vluchtelingen zijn die ook onze aandacht verdienen. Kan je daar meer over vertellen?
Juist, bro. Er zijn aan beide zijden vluchtelingen. De militaire leiders en China willen grote economische projecten opzetten in Rakhine. Dus willen ze daar mensen weg. Niet enkel de Rohingya, maar ook andere bevolkingsgroepen. Daarom wordt er dus gevochten. Ze gebruiken haat en racisme, maken mensen bang, enzovoort. Bij de Rohingya zijn er dan een aantal mensen die willen terugvechten tegen het leger. Ze hebben hun eigen leger opgericht: ARSA. Ze vechten tegen het leger en ander Rakhine-bewoners. In het nieuws komt dan: ‘terroristische aanval in Rakhine, een hoop onschuldige Rakhine mensen werden gedood, we moeten terugvechten…’ Het leger gebruikt dit. Lokale bewoners in Rakhine zijn kwaad en steunen het leger. Maar de soldaten doden niet enkel mensen van ARSA, ze vermoorden ook onschuldige Rohingyas. Dit geldt ook voor ARSA, die eveneens veel onschuldige slachtoffers maken. Het zijn beiden vervloekte moordenaars. Het is een hoop shit, bro. Het gaat heel slecht.
Een paar jaar geleden namen jullie een duidelijk standpunt in tegenover de discriminatie van moslims in Myanmar, waarbij jullie ook gezegd hebben dat boeddhistische organisaties als 969 ‘fascisten’ waren. Wie zijn deze organisaties en waarom zijn ze gevaarlijk?
969 heeft zijn naam intussen veranderd naar MaBaTha. Zij zijn pionnen van de militairen. Ze dansen naar de pijpen van de militairen. Ze verkondigen haat en racisme tussen boeddhisten en moslims. Ze zijn zeer gevaarlijk, want ons land is één van de sterke boeddhistische landen in de wereld. Veel mensen geloven alles wat boeddhistische monniken zeggen. Ze denken niet na of het juist of fout is. Ze geloven gewoon alles. 969 misbruikt dit zwakke punt bij de mensen. Het is verschrikkelijk. Maar wij proberen de mensen hun geesten te openen waar we kunnen, vooral bij de jonge mensen rondom ons…
Myanmar zit in een transitie van een militair regime naar democratie. Voelen jullie politieke verandering? Hoe denken jullie over deze evolutie?
Er is helaas weinig kans op democratie, bro. Mensen hebben hier geen echte vrijheid. De enige grote verandering is het economische systeem. Grote bedrijven uit het buitenland komen naar hier en proberen overal winst uit te halen. We kunnen niet vrij leven. We hebben bijvoorbeeld een wet die ’66 statement’ heet. Hiermee kan je gearresteerd worden als je negatieve dingen zegt over de regering of de monniken.
Hebben jullie het gevoel dat jullie punk levensstijl een impact heeft op andere mensen? Inspireert het mensen om een beter leven te leiden?
Ja, bro. dat voel ik. Vooral bij de jongere generatie. Ik denk dat we mensen inspireren om een goed leven te leiden.
Amenra is terug, en deze keer niet met hun akoestische muziek, maar met het vertrouwde pletwalsgeluid dat de groep internationaal succes heeft verzekerd. Amenra neemt de draad gewoon terug op, en de nieuwe cd heet toepasselijk 'Mass VI' (het vervolg op Mass I tot V, voor wie de discografie van de groep niet kent). De plaat komt uit op het Neurot-label van geestesgenoten Neurosis, hetgeen de groep op het voorplan zal brengen in de VS, en dat op 20 oktober 2017. 'Children Of The Eye' is de eerste single, en Amenra heeft er - naar goede gewoonte - een visueel prachtige video bij laten maken door Wim Reygaert, met sculpturen van Isabelle De Vos. Zanger Colin H. Van Eeckhout liet het volgende los over de clip: 'Het idee was om de strijd te visualiseren die we allemaal uitvechten met onzichtbare vijanden in het leven, zoals depressie, rouw, ziekte...'
