Morgan King: Grains & Grams

Morgan King deed zijn eerste opmerkelijke en opgemerkte stappen als drummer van Illustration, een new wave-groep die de opener mocht leveren van de legendarische Some Bizarre Album-compilatie uit 1981. Dat is de plaat die beginnende groepjes als Depeche Mode, Soft Cell, The The en Blancmange aan de wereld voorstelde. Illustration viel helaas uiteen nog voordat hun eerste single - waarvoor ze hadden samengewerkt met Martin Hannett - kon uitkomen. Het nummer - ‘Danceable’ - verscheen uiteindelijk in 2008.

Na zijn eerste stappen in de new wave evolueerde King - zoals vele elektronisch ingestelde new wavers - in de tweede helft van de jaren 80 richting house. Het legde hem geen windeieren. Morgan King scoorde zowaar een paar wereldhits. Hij werkte mee aan Kym Mazelles debuut ‘Crazy’, dat hits bevatte als ‘Love Strain’, ‘Was That All It Was’ en ‘Useless (I Don't Need You now)’. King was ook deel van Manic MC’s en deelplichtig aan hun wereldhit ‘Mental’ uit 1989, en gaf er begin jaren 90 solo nog een lap op met ‘I Am Free’. Tenslotte maakte hij deel uit van House-combo Clubland, dat grote hits had met onder andere ‘Let's Get Busy’, ‘Hold On (Tighter to Love)’ and ‘Hypnotized’.

In de tweede helft van de jaren 90 trok King zich terug uit de muziek. Het moest blijven kribbelen, want hij kwam in het nieuwe millennium terug. Er verschenen verschillende nummers van hem op compilaties, en sinds 2012 is hij ook de drummer in de uitstekende liveband van new wave-icoon Lene Lovich. Het was de drijfveer om nieuw werk te beginnen schrijven, dat deze keer donkerder van aard is.

Je kunt stellen dat ‘Grains & Grams’ voor een deel teruggrijpt naar de new wave die King begin jaren 80 maakte. Al kan het ook aan zijn ervaringen in de Lene Lovich Band liggen. Invloeden uit zijn dance-periode zijn herkenbaar, maar worden naar de achtergrond geschoven. De sfeer is hier ernstig en somber. King slaagt er in om zeer uiteenlopende onderwerpen en muzikale invloeden te verwerken op de cd, die gevarieerd is en toch een geheel vormt, waarvan de begeleiding minimaal en toch rijk is, waarvan de muziek monotoon en toch melodieus klinkt.

Tekstueel is de plaat eveneens interessant. Het titelnummer zijn bedenkingen bij de crematie van een geliefde. (Zou het Kings vader kunnen zijn, aan wie de cd opgedragen is?) Mijn lievelingsnummer ‘Alien’ beschrijft het gevoel om als kind uitgesloten te zijn omdat je ‘anders’ bent. En het prachtige ‘Brute Within’ vertelt hoe de brutale natuur van de mens het zo vaak wint van verstand.

De collegamuzikanten uit de Lene Lovich Band - waarvan King zegt dat ze een belangrijke aanmoediging waren in het uitbrengen van ‘Grans & Grams’ - zijn ook aanwezig. Toetseniste Kirsten Morisson - we houden enorm van haar neoklassiek solowerk - en gitarist Jude Rawlins - ook bekend van Subterraneans - spelen mee op het titelnummer, en Lene Lovich zelve zingt mee op de remix van ‘The Brute Within’ die de plaat afsluit. Ook oude getrouwen als Richard Levy en Kate Moxey zijn aanwezig op verschillende nummers.

Niet alle nummers zijn even nieuw. Twee nummers die in 2012 digitaal uitkwamen op de ep ‘Zero’ alsook de single ‘Breathing in Air’ uit 2014 krijgen op deze cd een nieuwe behandeling, die perfect aansluit bij de algemene sfeer van de plaat.

‘Grains & Grams’ is een gevarieerde electroplaat die eerder de hersenen dan de dansspieren in beweging zal zetten. Een verrassende maar heel geslaagde stap voor een man die zijn grootste successen in de dance-wereld gehad heeft.

Komende optredens:

• 10 november: Morgan King, El Diablo, Rijsel / Lille (FR) - samen met Ground Nero
• 11 november: Morgan King, B52, Eernegem (BE) - 'Black Planet' met Sygo Cries en Gin Devo

Morgan King

Black Planet Fest: hogere sferen...

Een zuiver elektronische bedoening, deze tweede editie van Black Planet Fest. Een zuiver Belgische affiche en zuiver kwalitateit. Het bewijs dat je niet altijd ver moet gaan zoeken om goede groepen te vinden en een geslaagd evenement op te zetten.

Alhoewel, voor mij is de B52 in Eernegem al behoorlijk ver, en het viel dan ook op dat Black Planet Fest voornamelijk een West-Vlaams onderonsje was. Toch kunnen we enkel enthousiast zijn over de programmatie van de zaal. Binnenkort spelen onder meer No More en Christian Death er, en bijna elke week valt er iets te beleven. West-Vlaanderen was trouwens ooit het mekka van de Belgische goth-sien, en het is fijn om te zien dat er hier nog heel wat aanhangers van de donkere zijde rondlopen.

Messier 39 zoekt het graag in hogere sferen. Hun naam verwijst naar een open sterrenhoop - een groep sterren die uit dezelfde moleculaire wolk ontstaan zijn en zich dicht bij elkaar bevinden - in het sterrenbeeld Zwaan. De muziek begint kalm en atmosferisch, met zachte synths en breakbeats, waarop weldra ook de diepe donkere stem van Ludwika Jakubowska weerklinkt.

Messier 39 weet een intiem claustrofobisch sfeertje te scheppen waarin het warm en geborgen angstig en eenzaam zijn is. De programmatie van Jan Vinoelst en de stem van Jakubowska doen me onvermijdelijk denken aan Keluar, en dat is voorwaar een mooie referentie. Dit is het eerste optreden van Nederlands-Belgische duo, maar hopelijk nog lang niet het laatste. Ik zie hen nog tussen de groten in het genre terechtkomen. De tien exemplaren van hun uitstekende debuut-ep ‘Coil’ waren alleszins meteen uitverkocht.

Story Off brengt ons terug op aarde, met alle ellende die ermee gepaard gaat. Doemdenken op een minimaal elektronisch bedje, zoals Absolute Body Control het destijds ook placht te doen. Onheilszwanger en dansbaar, alsof we al dansen de apocalyps tegemoet gaan. Frontman Chesko moet de dag erna ook optreden ook optreden met Der Klinke, maar dat is voor hem meer een darkwave project, dat de komende tijd - net omdat Chesko zij elektronisch ei al kwijt kan in Story Off - meer richting postpunk zal evolueren.

De set bestaat grotendeels uit werk uit het debuut ‘Amazing Conversations’ uit 2014, maar er is plaats voor nieuwere nummers en covers. De nieuwe single ‘Life On Other Planets’ - waarin Chesko zich afvraagt of buitenaardse wezens even dom als wij zouden kunnen zijn - brengt ons weer even in hogere sferen. We moeten even denken aan het vooruitgangsoptimisme van Juan Posada, een Argentijnse trotskist die beweerde dat buitenaardse wezens die de aarde zouden bereiken wellicht zo ver geëvolueerd zouden zijn dat ze het stadium van het socialisme reeds bereikt moeten hebben. Iets om naar uit te kijken dus, tenminste als u de dialectische hersenkronkels van Posada volgt.

Story Off heeft het ritme langzaam aan opgedreven, en dat leidt ons tot IC 434. Ook zij zoeken het in hogere sferen, want de IC 434 is een gaswolk in het sterrenbeeld Orion waarvoor zich de paardenkopnevel uitstrekt, een buitengewoon schone nevel waarvan de afbeelding op het bovenste deel van een lopend paard lijkt. Maar waar Messier 39 vanavond ongetwijfeld hun eerste optreden gaven, zou dit wel eens het laatste optreden van IC 434 kunnen zijn. Geert de Wilde laat al immers duidelijk weten dat hij de optredens beu is en zich liever wil concentreren op het organiseren van fuiven. Maar de organisatoren van Black Planet vroegen het hem met zoveel liefde en warmte dat hij deze keer onmogelijk neen kon zeggen.

Eens hij op het podium staat gaat de Wilde voluit. ‘Bacteriate’ klinkt als een strijdlied, en het publiek gaat er volop in mee. Alsof het nog niet warm genoeg is in het zaaltje van de B52, stomen en zweten de dansende lichamen weldra tierig. IC 434 schakelt de dark electro nummers aaneen, nummers die de ene keer maatschappelijk geëngageerd zijn, dan weer heel persoonlijk. Het is moeilijk in te denken dat de groep die hier vanavond de pannen van het dak speelt het morgen misschien voor bekeken houdt. Maar indien het een afscheid is, dan is het er eentje in schoonheid. Van mijn kant zeg ik u geen vaarwel mijn vriend, wij zien elkander weer.

Project Pitchfork: Pitchfork rust nooit. Er staat altijd iets nieuws en interessant in de pijplijn.

25 jaar al vuurt Project Pitchfork ijzersterke nummers op ons af. Nummers van verontwaardiging, woede, maar ook van liefde, voor de mensen en voor de natuur. Project Pitchfork was van meet af aan enorm succesvol, en met een carrière die zo lang en kwaliteitsvol is, is het logisch dat ze gevraagd werden om het BIM festival af te sluiten op zaterdag 19 december. Zanger Peter Spilles en toetsenist Jürgen Jansen staken even de hoofden bij elkaar onze vragen te beantwoorden.

Project Pitchfork staat bekend als een erg geëngageerde groep. Veel teksten handelen over de schade aan de natuur en de mens die onze huidige manier van leven berokkent. Hoe zouden jullie de boodschap van de groep synthetiseren?

Peter Spilles: Na zoveel platen en hopen nummers is het niet zo gemakkelijk om een eenvoudige uitspraak te doen over de boodschap van de groep. Er zijn zoveel boodschappen geweest over zoveel aspecten van het leven, de natuur, de geest, het universum en de betekenis van de kleinste tekening tot de groots mogelijke manier om als mens te denken, en dat maakt je vraag moeilijk te beantwoorden. Misschien kan je het zo stellen: overleef de gruwel van het alledaagse leven en denk er af en toe aan dat je geest gevormd is uit de overschot van vele sterren. En doe nu iets goeds. Het is mogelijk.

Er is natuurlijk een paradox in een groep die ons vertelt hoe slecht de dingen gaan, en ons toch blijft oproepen om er iets aan te doen. Hoe voelen jullie zich daarbij?

PS: Dat is geen paradox. Het is mogelijk en wij doen het. Een paradoxon is iets dat absoluut onmogelijk is.*

Hoe voelen jullie zich bij het huidig niveau van sociaal engagement in de wave & goth scene. Ik heb soms het gevoel dat goths vroeger meer gepolitiseerd waren, en dat de scene meer escapistisch geworden is, met meer referenties naar fantasie of het buitengewone…

PS: Dat is iets dat varieert in de tijd en dat ook heel erg kan verschillen naargelang van de plek waar je leeft. In Duitsland zijn er heel wat gepolitiseerde mensen in de gothic scene, en ze werken hard om iets te bereiken.

Heel wat van jullie teksten bevatten religieuze referenties, alhoewel andere teksten georganiseerde religie bekritiseren. Hoe moeten we dat opvatten?

PS: Georganiseerde religie - of beter nog: dogmatische religie - is onzin en niemand heeft iemand nodig om haar te vertellen waarin ze moet geloven, omwille van de wetenschappelijke bewijzen van wat er echt is.

Jürgen, jij bent bij Pitchfork gekomen in 1997 - ten tijde van het eerder controversiële ‘!Chakra:Red!’ - nadat je eerder een aantal platen van Pitchfork had geproduced en samenwerkingen had met andere artiesten als The Cassandra Complex, Wolfsheim, Die Krupps. Hoe kijk je terug op je tijd met de groep?

Jürgen Jansen: Ik kijk met heel veel trots terug. We hebben heel wat platen gemaakt en over de hele wereld gespeeld. Maar ik kijk ook uit naar wat er nog komen zal. Pitchfork rust nooit. Er staat altijd iets nieuws en interessant in de pijplijn. Dat is een verschil met andere groepen, die een lange pauze nemen nadat ze een plaat of een tournee afgewerkt hebben. Wij zijn een 24/7 moto die geweldig is om mee te rijden.

Als ik de notities op de laatste cd’s bekijk, lijkt het wel of jij, Peter, al het werk in de studio alleen doet, van het schrijven van de nummers tot de opnames en de productie. Klopt dat? Wat is de betrokkenheid van de andere groepsleden?

PS: Wel, ik heb ze nodig om over heel de wereld op te treden, en ook voor foto’s en video’s.

Hoe kwam het contract met Trisol tot stand? En hoe verhoudt zich dat met het bestaan van jullie eigen label Candyland Entertainment?

PS: We hebben ons label een tijdje geleden afgesloten, want het was niet meer noodzakelijk om er nog veel werk in te steken. Trisol was geïnteresseerd om met ons samen te werken, en we maakten en prachtig contract dat beide zijden ten goede komt. Bovendien is Trisol heel sterk in het maken van hoogkwalitatieve hoesjes, wat de enige manier is om vandaag nog cd-kopers te vinden.

Het eerste internationaal optreden van Project Pitchfork vond plaats in België in 1992. Helaas dateert het laatste - geweldige! - optreden alweer van 2012. Zijn jullie blij om terug te komen, en wat kunnen we verwachten op het BIMfest?

PS: Ja, we zijn zeer blij van terug naar België te komen en we kijken erg uit naar het optreden op BIMfest. Verwacht je maar aan een reis doorheen 25 jaar Project Pitchfork nummers en een adembenemende show van de titanen van de electro-gothic scene.

We hopen jullie daar allemaal te zien.

* Na het interview vond nog een korte uitwisseling plaats over de betekenis van het woord ‘paradox', die we hier weergeven.

Xavier Kruth: Beste Peter. Een paradox is - en ik citeer gewoon wikipedia - ‘een ogenschijnlijk tegenstrijdige situatie’. Ik vermoed dat er een licht verschil van betekenis is met de betekenis van ‘Paradoxon’ in het Duits, waar het een ‘onoverkomelijke contradictie’ is.

Bijvoorbeeld, het feit dat we nog nooit zo rijk en vrij geweest zijn lijkt in strijd met het feit dat er nog nooit zoveel depressies geweest zijn, en dat hun aantal lijkt toe te nemen met hoe rijken en vrijer we worden. In die zin zou je het ook paradoxaal kunnen vinden dat mensen die altijd die steeds aandringen op hoe slechts alles gaat, zo gemotiveerd zijn om zich voor positieve alternatieven in te zetten, ook al gebeurt dat de hele tijd.

Peter Spilles: Fijn om je verduidelijking bij je vraag te lezen. Maar verwar alsjeblieft het ‘gevoel’ niet waar je me naar vroeg met de juiste betekenis van een woord dat je in wikipedia opgezocht hebt.

Je uitleg bij de vraag die je eigenlijk wou stellen is veel beter dan je oorspronkelijke vraag over ‘een paradox in een groep’ waar ik nu eenmaal lid van ben, die je vraag beantwoord naar de paradoxale structuur van een ‘groep’ zoals jij die kent. Wellicht zouden we beter geen oude Griekse woorden gebruiken die we meer exact zouden kunnen uitleggen in het Engels, Nederlands of Duits.

Project Pitchfork

Doganov: Conducting Chaos

Doganov staat bij ons al even bekend als een groep met een enorm potentieel, het potentieel van een ware splinterbom, een verzameling explosieven in verschillende kalibers sterke melodieën die evenveel climaxen zijn die op je worden afgevuurd. Hoe ze dat doen? Met dansbare beats en zware gitaren…

Yep, ze hadden al indruk gemaakt ten huize Dark Entries met hun demo-cd ‘Pre1ncarnat1on’ uit 2013 (ook bekend als ‘Something Dark To Dance To’). De cd-versie was zo goed als meteen onvindbaar, en ergens is het spijtig dat fantastische nummers als ‘Endear You’ en ‘History’ niet op een schijfje terug te vinden zijn. Maar geen nood, nummers als ‘Mad To The sane’, ‘Blood and Rain’, ‘A Call To The Underworld’, het titelnummer ‘Conducting Chaos’ en eigenlijk de hele cd, zijn van hetzelfde kaliber. Stuk voor stuk stevige composities, gevarieerd genoeg om je aandacht de hele tijd te grijpen dankzij de wisselwerking van rustige passages met agressieve uitbarstingen.

Er werkten een paar mooie gasten mee aan de cd. Didier Moens van La Muerte deed de productie. Toetsenist Frédéric, die een verleden heeft in de dance-scene, heeft ervoor gezorgd dat dance-meester Frank Jordens - die lange tijd de discotheken onveilig maakte onder de naam Frank T. Wallace - de zaak gemasterd heeft. En zo zie je maar… de mix van gitaren en beats werkt zelfs op dit niveau door.

De groep is thans gereduceerd tot een trio, maar klinkt daarom niet minder stevig. Referenties naar Rammstein, Die Krupps of Nine Inch Nails zijn legio, maar je kunt de heren van Doganov moeilijk verwijten één van deze groepen te kopiëren. Daarvoor is hun eigen stijl te herkenbaar. Stevig, maar tegelijk melodisch en expressief. De zang van Karl speelt hier zeker een belangrijke rol in. Doganov - die het overigens enkel met synth, gitaar en zang doet - is bovendien heel erg op het dansbare gericht. Een hommage aan Front 242 in de vorm van een cover van ‘Headhunter’ is wellicht meer dan een statement.

Met ‘Conducting Chaos’ heeft Doganov een prima plaat afgeleverd die hun reputatie vast definitief zal vestigen. Live zijn ze trouwens een hele belevenis, en we kunnen enkel hopen dat er veel optredens zullen volgen om dit werk te promoten.

Doganov: website / facebook

Beluister hier een paar nummers:

Schwarzblut: Onze donkere en etherische muziek dient als klanklandschap voor gedichten die zich keren tegen autoriteit en traditie, ten faveure van vrijheid, romantiek en vrijzinnigheid.

Schwarzblut speelt op zaterdag 11 april op Coalescaremonium in Brussel. Met hun uitgekiend imago en hun erg visuele shows zijn ze de juiste groep op de juiste plaats, want laat dat aspecten zijn die het evenement graag in de kijker zet. Hun laatste cd ‘Gebeyn aller Verdammten’ was een prachtig staaltje van het kunnen van Schxarzblut: met een combinatie van stevige electro-industrial en symfonische arrangementen vertonen ze klassieke Duitse gedichten. We spraken met frontman Zeon.

Dag Zeon. Met Schwarzblut spelen jullie op 11 april op Coalescaremonium. We kijken erg uit naar jullie optreden. Kan je me vertellen waarom jullie voor de naam ‘Schwarzblut’ gekozen hebben?

Allereerst dank dat jullie uitkijken naar ons optreden op Coalescaremonium. Ook wij zien uit naar ons optreden op dit prachtige evenement. Onze naam Schwarzblut staat voor ons voor de inkt die de oude Duitse dichters gebruikten, om hun zielenroerselen aan het perkament of papier toe te vertrouwen. Deze woorden gebruiken wij in onze muziek, waardoor ze als zwart bloed stromen door onze aderen.

Jullie omschrijven jullie als een ‘Goethiaans toonkunstgezelschap’. Wat moeten we daaronder verstaan?

Onze volledige naam luidt ‘Die goetheanistische Tonkunst Gesellschaft Schwarzblut’. Dit verwijst naar de dichter, filosoof en wetenschapper Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832), van wie wij op onze eerste twee albums veel teksten gebruikt hebben. Wij voelen ons als toonkunst gezelschap verwant met de ‘Sturm und Drang’ generatie van 18^e eeuwse kunstenaars, waar Goethe toe behoort. Onze donkere en etherische muziek dient hierbij als klanklandschap voor hun gedichten die zich keren tegen autoriteit en traditie, ten faveure van vrijheid, romantiek en vrijzinnigheid. Onze muziek is ritmisch en dansbaar, waarbij de krachtige woorden de muziek versterken en vice versa.

Ik vind het verrassend dat jullie als Nederlandse groep in het Duits zingen. Wat zijn de reacties hierop?

Louter positief. We worden na shows in Nederland echter wel regelmatig door mensen uit het publiek in het Duits of Engels aangesproken. Dat leidt nog wel eens tot hilarische verrassingen aan hun zijde, wanneer opeens blijkt dat we Nederlanders zijn.

Richten jullie zich met dit concept niet al te exclusief op een Duitstalig publiek?

Muziek is een taal die ieder mens kan begrijpen, wanneer men zich ervoor open stelt.

‘Gebeyn aller Verdammten’ kwam in 2014 uit op Alfa Matrix. Het is jullie derde cd. Zat er een apart concept of doel achter deze cd? En zijn jullie tevreden over het resultaat?

Dit album is een onmiskenbaar grote stap voorwaarts. We hebben er 2 jaar aan gewerkt en zijn bijzonder trots op het resultaat. Door de grootse orkesten en organische beats heeft het album een zeer donker en filmisch karakter gekregen. Maar praten over muziek is als dansen over architectuur. Daarom laten we de lezers graag zelf luisteren en hun eigen mening vormen. Op onze website www.schwarzblut.com is ‘Gebeyn aller Verdammten’ dan ook voor iedereen in zijn geheel te beluisteren.

Jullie werken met een heel ruime selectie aan schrijvers en dichters, afkomstig uit verschillende tijdperken. Hoe kiezen jullie de auteurs en de gedichten die jullie willen gebruiken? Zit er een bepaalde lijn in?

Vrijwel alle gedichten die we gebruiken komen uit mijn eigen boekencollectie. Ik bezoek graag antiquariaten om nieuwe ontdekkingen te doen. Ook bezoek ik veilingen en rommelmarkten, op zoek naar nieuwe aanwinsten. Tijdens het lezen kom ik regelmatig gedichten tegen die me inspireren om ze op muziek te zetten. Weer andere keren stuit ik op gedichten die perfect passen voor een stuk muziek wat Herr Sturm of ik reeds geschreven hebben. Qua thema tekent zich doorgaans vanzelf een lijn af, aan de hand van de als eerste door mij gekozen gedichten. Vervolgens vertalen we de muziek en teksten naar ideeën voor video’s, kostuums, fotografie en artwork.

Als ik aan groepen denk die elektronische vertoningen maken van klassieke Duitse dichtkunst, dan kom ik als snel terecht bij QNTAL? Helium Vola, Bacio di Tosca… Maar jullie onderscheiden zich natuurlijk van hen door jullie hardere muziek. Hoe zien jullie de vergelijking met dergelijke bands: eender verbondenheid of totaal verschillend?

In recensies van onze albums worden QNTAL en Helium Vola regelmatig aangehaald om onze muziek voor de lezer te duiden. Wij zijn bewonderaars van het werk van Ernst Horn en Michael Popp, dus zien we dit als een groot compliment.

De dualiteit tussen de harde electro-industrial structuren en de symfonische passages in jullie muziek is ook opvallend. En in zekere zin is er ook een dualiteit tussen die muzikale keuze en de klassieke gedichten die jullie vertonen. Wat denken jullie van die tegenstellingen, of paradoxen?

Het leven zit vol met paradoxen. Wij schrijven muziek vanuit ons hart, vanuit onze beleving. Dus wellicht klinken deze ‘paradoxen des levens’ door in onze muziek. Persoonlijk vind ik dynamiek en afwisseling in onze muziek heel belangrijk. Hiermee willen we spanning, gevoel en diepte creëren. Een fan zei ooit tegen me: “Een Schwarzblut optreden neemt me altijd mee op een reis”. Dat vond ik echt een prachtig compliment.

Jullie maken er live steeds iets heel bijzonder van, met veel aandacht voor de enscenering. Wat mogen de mensen verwachten van jullie passage op Coalescaremonium op 11 april?

Met onze vijfkoppige liveband zullen we naast een aantal vertrouwde nummers veel werk van ons nieuwe album ‘Gebeyn aller Verdammten’ spelen. Tijdens liveshows ligt de nadruk altijd op de wat stevigere en dansbare nummers. Maar voor Coalescaremonium zullen we aan het begin van de avond ook wat ruimte maken voor ingetogener nummers. Uiteraard zullen we weer te bewonderen zijn in de fantastische kostuums van ontwerpster Rosies Art en heeft onze live VJ weer spectaculaire videobeelden in petto. Iedere show is anders, dus we zijn heel benieuwd wat het publiek van Coalescaremonium er die avond met ons van gaat maken. Wij hebben er in ieder geval heel veel zin in!

Coalescaremonium

Schwarzblut

Frozen Nation: I Failed For You

Frozen Nation is een nieuwkomer op de Belgische electro-scene. De groep komt uit Brussel en bestaat uit drie leden: Moss aan de zang, D&D op synths en gitaren, en een zekere Elvis, die een interessante variatie op Dr. Avalanche is: een modulaire synth uit de jaren 70 die door de groepsleden hersteld werd en volgens hen een eigen persoonlijkheid heeft verworven in het proces.

De groep heeft zijn eerste single uit en mikt meteen erg hoog. Je kan ‘I Failed For You’ downloaden op alle grote platformen en ze hebben reeds een eigen video op hun eigen VEVO-kanaal op YouTube. Ze noemen hun muziek ‘Dark Belgian Disco’, waarmee ze het in onze ogen achterhaalde genre ‘dark disco’ van onder het stof halen. (Yep, dit was de noemer waarmee men vroeger groepen als Project Pitchfork trachtte te labelen, maar laat dat hier geen referentie zijn.)

U hebt ongetwijfeld al door dat het hier om electro gaat. Maar de diepe en warme stem van Moss, en de toevoeging van gitaar door D&D maken dat we ook kunnen verwijzen naar het (meer elektronische) werk van Editors. ‘I Failed For You’ is een gedreven en dansbare compositie die bij menigeen in de smaak zal vallen. Het geheel is ook zeer professioneel gemixt.

Maar zo komen we ook meteen tot de grote leemte: deze single bevat slecht één nummer. We weten dat de groep nog een tweede nummer heeft, want ze hebben in de pianofabriek te Brussel opgetreden met een set van twee nummers. (Tiens, Elvis lijkt hier toch een gedaante van vlees en bloed op aangenomen te hebben…) We weten ook dat ze een ep willen uitbrengen tegen de zomer, en een volledige plaat tegen eind 2015.

Wat we ervan gehoord hebben klinkt heel beloftevol, maar is niet voldoende om een eindoordeel te vellen over de groep. We kijken dus nieuwsgierig uit naar wat ze in de toekomst nog gaan brengen, en hopen dat ze dit niveau verder kunnen aanhouden.

Frozen Nation (facebook)

United And Identified: Moments of Evolution

United And Identified kan misschien voor velen als een nieuwe naam in onze scene klinken, in werkelijkheid is deze groep uit Aalter en Gent al actief sinds 2006. Uiteraard is er veel gebeurd tussen de tijd dat Steve Caster het project startte en het stevige trio dat het vandaag vormt, met Sammy Glaïed op allerhande elektronica en David Vermeersch op drums. Ze brachten in 2012 al - na een lange periode van stilstand waarin Caster zocht naar de juiste kompanen - de ep ‘At The Border Of The Line’ uit.

‘At The Border Of The Line’ was nog maar een eerste poging, want van de vier nummers die toen uitgegeven werden, staan er twee opnieuw op deze eerste full-cd: ‘X-thruth-e’ en ‘Mirror Of Denial’. En dus kunnen we stellen dat ‘Moments Of Evolution’ - de nieuwe cd - het ware debuut is van de groep. (Hebt u trouwens gemerkt dat de afkorting van United & Identified niets anders dan ‘U & I’ is?)

United and Identified was oorspronkelijk het project van Steve Caster, een man die aanvankelijk gothrock speelde, maar gaandeweg de elektronische richting ingeging. Dat deed hij toen de groep 1D-Fens - die hij aanvankelijk solo had opgericht, maar waar snel andere muzikanten bij kwamen - de gitaren niet meer zag zitten. Er werd dus naar electro overgeschakeld, harde electro. Bij het uiteenvallen van 1D-Fens richtte Caster United and Identified op. Hij ging verder het elektronische pad op, maar verzachtte het geheel tot een mix van synthpop en (vooral) futurepop.

‘Moments of Evolution’ vangt aan met een atmosferische intro van strijkers waar langzaam beats aan toegevoegd worden. Maar dan begint het volle bak. Beats en sequencers blazen rond je oren en nemen je mee op ontdekkingsreis doorheen je innerlijke en uiterlijke wereld. VNV Nation en [:SITD:] zijn nooit erg ver weg.

Deze plaat is in de eerste plaats bedoeld om uw dansspieren in beweging te brengen. Probeer maar even stil te blijven op nummers als Union Spark, Saviour, Mirror of Denial, Fallen Angels, en vooral Saviour Complex, dat één van de topnummers op deze plaat is. Er wordt evenwel in het midden van de cd een rustpauze ingelast met het mooie One Last Goodbye.

De teksten stellen meer vragen dan 1000 wijzen kunnen beantwoorden, maar hebben net als die van VNV Nation een sterk filosofische en geëngageerde inslag. Het feit dat er zo veel vragen in gesteld worden en zoveel duistere beelden erin voorkomen verraadt een zekeren ongerustheid, maar de energie die muziek en zang uitstralen zijn meer geruststellend dan onrustwekkend. ‘Moments of Evolution’ is een rake plaat die zowel hersenen als dansspieren zal beroeren, en dat is ongetwijfeld ook wat United & Identified in gedachten had.

United And Identified (webstek)

United And Identified (facebook)