Hante: Ik maakte me los van de druk die je als artiest hebt om een bepaald type publiek aan te spreken, om dansvloerhits te scheppen

Minimal wave, of synth wave indien u wil, is helemaal in. Denk aan Zanias, Selofan, Kaelan Mikla, Lebanon Hanover, NNHMN... En laat ons vooral de twee projecten van Hélène De Thoury niet vergeten, die allebei tot de toppers in dit genre behoren: het duo Minuit Machine en haar soloproject Hante. De eerste groep heeft twee ep's uitgebracht in de lockdown, het soloproject heeft net een nieuwe plaat: 'Morning Tsunami'. Die plaat komt Hélène bovendien live voorstellen op 2 oktober in De Klinker in Aarschot, dankzij de organisatie Into The Dark. Reden genoeg om een gesprek te hebben met De Thoury.

Dag Hélène. We zijn erg onder de indruk van je nieuwe Hante-plaat: 'Morning Tsunami'. Je kondigt deze plaat aan als je ‘meest geslaagde en geïnspireerde werk tot nu toe’. In welke zin is dit werk een evolutie ten opzichte van je vorige platen?

Hallo! Allereerst heel erg bedankt! Er gebeurde iets dat ik niet kan verklaren toen ik ‘Morning Tsunami’ componeerde. Het was alsof ik echt één was met de muziek, dat het een verlengstuk van mij was. Ik had me nog nooit zo gevoeld. Ik denk dat er met alles wat er het afgelopen jaar is gebeurd een aantal diep verborgen emoties naar boven gekomen zijn en nieuwe gevoelens teweeggebracht hebben die ik naar buiten moest brengen. Er was ook de wens om geen concessies te doen op het vlak van stijl, productie, visuals. Ik maakte me los van de druk die je als artiest hebt om een ​​bepaald type publiek aan te spreken, om dansvloerhits te scheppen. Ik ben ook afgestapt van de klassieke ‘strofe/refrein’-constructie. De meeste nummers zijn progressief opgebouwd en het duurt soms lang vooraleer ze op gang komen. Ik wist dat het een risico kon zijn, dat mensen minder aangegrepen zouden worden of zich niet in de nummers zouden terugvinden. Ik testte nieuwe manieren van werken, met behulp van nieuwe plug-ins, nieuwe virtuele synths. Ik vernieuwde mijn scala aan geluiden. Uiteindelijk werd ik beloond voor het nemen van dit risico, want de ontvangst was buitengewoon!

Kun je ons iets vertellen over de titel ‘Morning Tsunami’?

Ik was op zoek naar een heel persoonlijke titel om het album te begeleiden. Ik dacht al snel aan de Tsunami omdat het een woord is dat ik zowel heel mooi vind als waar ik van schrik. Het is een terugkerende nachtmerrie die ik heb. Ik ben op een strand of in een stad en er komt een enorme golf in de verte. En er is geen manier om eraan te ontsnappen. Ik heb het woord ‘ochtend’ ermee geassocieerd omdat ik vaak dit soort nachtmerries heb als ik 's ochtends weer inslaap. Het is een heel bijzonder moment, tussen twee werelden. Dit was al een heel belangrijk thema in mijn album ‘Between Hope & Danger’: de zoektocht naar die momenten waarop het mogelijk is om de realiteit te ontvluchten, die ons helaas altijd inhaalt.

Alle teksten op ‘Morning Tsunami’s zijn van jouw hand. Voel je geen behoefte meer om andere mensen aan te spreken om teksten te schrijven, zoals je deed op ‘FIERCE’ of met je andere band Minuit Machine?

Ik zou liever het omgekeerde zeggen, dat ik het soms nodig vind om mijn eigen verhaal te kunnen schrijven, om de emoties ook zelf in woorden naar voren te brengen. En dat is een van de redenen waarom ik Hante heb gemaakt. Toen ik ‘FIERCE’ begon te componeren, was het 2 jaar geleden dat Amandine en ik met Minuit Machine waren gestopt. Ik wilde de creatieve inertie herontdekken die je hebt als je met meerderen een nummer componeert. Daarom heb ik toen verschillende artiesten uitgenodigd om teksten op het album te schrijven en te zingen. Maar nu we Minuit Machine opnieuw hebben opgestart, ben ik blij deze verborgen, eigen tuin van Hante terug te vinden en mezelf volledig te kunnen uiten via dit project.

Ik vind het heel leuk dat je zowel in het Frans als in het Engels zingt. Was het iets dat van nature kwam of was het een vooropgezet idee? Hoe bepaal je of een tekst in het Frans of in het Engels zal zijn?

De teksten komen vreemd genoeg gemakkelijker tot mij in het Engels. Ik heb de indruk dat je met een paar woorden een heel sterk idee kunt overbrengen. Terwijl dat in het Frans ingewikkelder is, vind ik. Maar het blijft mijn moedertaal en ik voel de behoefte om het in mijn muzikale project op te nemen omdat ik wil dat het 100% overeenkomt met mij. Soms, als ik een eerste ingeving heb van een tekst in het Frans, grijp ik de kans en verken ik het tot het einde.

Het album ‘Morning Tsunami’ is gemaakt in COVID-tijden. Heeft de lockdown je werk beïnvloed?

Natuurlijk! Zoals ik al zei heeft deze periode veel emoties losgemaakt en dat heeft mij enorm geïnspireerd. De lockdown, het gevoel van hulpeloosheid, het verdriet en de angst waarin de wereld was ondergedompeld… Maar het was niet allemaal negatief, ik heb mezelf grondig terug in vraag gesteld, zoals veel mensen, en er is onvermijdelijk een voor en een na in onze persoonlijke ontwikkelingen. Ik heb ook veel tijd genomen om me te laten inspireren, veel muziek te beluisteren en projecten te ontdekken die mij enorm hebben beïnvloed in het tot stand komen van de plaat, zoals het album ‘Unreleased Tracks’ van Kas:st.

Tijdens de lockdown hebben jullie ook twee ep's uitgebracht met Minuit Machine: ‘Don't Run From The Fire’ en ‘Basic Needs’. Ik heb het gevoel dat veel artiesten tijdens de lockdown geen platen durfden uit te brengen. Waarom heb je toch besloten om deze platen uit te geven in deze periode?

Ik zou zeggen dat hier twee redenen voor zijn. Allereerst moesten we financieel gezien gewoon verder doen. Er was geen sprake van dat we de projecten zouden laten doodbloeden. Maar daarnaast realiseerde ik me heel snel dat mensen – in tegendeel tot wat vele artiesten dachten – naar nieuwe muziek wilden luisteren en dat ze bereid waren om artiesten nog meer dan normaal te steunen. Het is natuurlijk niet zo eenvoudig om een ​​ep of een album te promoten zonder dit met een tour te combineren. Maar of het nu voor Minuit Machine was of voor Hante: we voelden echt enthousiasme bij elke uitgave en dat heeft ons overtuigd!

Ook Minuit Machine, waarin je wordt begeleid door zangeres Amandine Stioui, is een cultgroep geworden. Is het niet een beetje schizofreen om tegelijk in twee groepen actief te zijn?

Het is soms een beetje ingewikkeld, ja. Maar het is meer een kwestie van organisatie. Uiteraard een kalenderorganisatie maar ook in je hoofd, om niet alles door elkaar te halen en vooral niet te veel door het ene of het andere project te worden beïnvloed. Ik denk dat ik erin geslaagd ben om de twee werelden van elkaar te onderscheiden. En ook om te accepteren dat ze verschillende wegen kunnen inslaan. Het is niet altijd makkelijk, maar ik werk eraan!

Je hebt ook je eigen label Synth Religion, dat platen uitbrengt van Hante en Minuit Machine, maar ook van andere artiesten als Fragrance, Marble Slave, The Colder Sea en Box and the Twin. Ik zie dat je actief meewerkt aan de platen van deze groepen, je doet de productie of de mastering, of je componeert zelf mee. Hoe selecteer je de groepen waarmee je samenwerkt en wat bepaalt je mate van betrokkenheid?

De meeste artiesten die ik op het label heb uitgebracht, zijn vrienden of mensen die ik onderweg heb ontmoet en met wie ik op persoonlijk, meer nog dan professioneel niveau, goed overeenkom. De enige uitzondering is The Colder Sea, die me mailden en ik werd verliefd op hun muziek! We hebben elkaar helaas nooit ontmoet. Het probleem dat ik nu heb is dat ik niet veel tijd meer heb om voor andere artiesten te werken. En hoe meer mijn projecten groeien, hoe minder ik in het label kan investeren. Dus concentreer ik me nu, wat de productie betreft, op mijn twee persoonlijke projecten.

Met al deze activiteiten geloof ik dat je wel moet leven van je muziek. Lukt dat? Ook en vooral in de moeilijke maanden die we net hebben doorgemaakt?

Ik kan rondkomen, ja, maar met moeite moet ik zeggen! Ik heb enorm veel geluk dat ik een gemeenschap van enthousiastelingen heb die me steunen en die merchandising bleven kopen toen de concerten allemaal werden geannuleerd. Daardoor kon ik blijven werken, moest ik zelfs blijven produceren. Ik hoop dat het met de terugkeer van de concerten steeds beter wordt! Want het is een vicieuze cirkel die je nodig hebt: hoe meer concerten je speelt, hoe meer men je opmerkt, hoe meer men naar jou luistert, hoe meer merch je verkoopt, hoe meer je kan spelen etc.

Hante: bandcamp, facebook

Enzo Kreft: Ik denk niet dat we ooit volledig opgewassen zullen zijn tegen de verrassingen die moeder natuur voor ons in petto heeft.

Enzo Kreft – Eric Vandamme voor de vrienden – heeft alweer een plaat afgewerkt, en zoals gewoonlijk gaat het om een conceptalbum. Nadat hij op ‘Wasteland’ de milieuproblemen thematiseerde en op ‘Control’ de gevaren van de moderne technologie, gaat hij nog een stapje verder op ‘Different World’. Hierop behandelt hij een thema dat gloeiend actueel is: COVID-19. Hij doet dat als een vorm van maatschappijkritiek. Volgens Enzo wordt de pandemie immers mee veroorzaakt door onze levenswijze. Daar wilden we uiteraard meer over weten, en we trokken hem aan zijn oren voor een kritisch vraaggesprek.

Dag Eric. Proficiat met je nieuwe plaat. Hij lijkt heel erg geïnspireerd door de corona-pandemie. In welke zin heeft de pandemie je geïnspireerd om er muziek over te maken?

Ik vind mijn inspiratie in thema’s die te maken hebben met bedreigingen voor onze samenleving en ik kan zo mijn onvrede, woede of bezorgdheid uiten. Zo was het werken aan “Different World” een goede manier om ook deze pandemie te kanaliseren en te verwerken.

Lag het thema van de nieuwe plaat bij voorbaat vast? Ik heb ergens gelezen dat je eerst andere plannen had en dat je je tijdens het werken bent gaan concentreren op de pandemie.

De impact van de pandemie was zo heftig dat ik er de ogen niet voor kon sluiten. Ik moest ermee aan de slag, zo voelde het. De andere plannen werden er abrupt door van tafel geveegd... maar ze zitten nog in de koelkast, dus...

Is het virus een wraak van de natuur, zoals je lijkt te suggereren op ‘Woke Up This Morning’?

Ik denk van wel. De natuur is een mooi maar gevaarlijk beest dat je niet moet uitdagen. Onze vroege voorouders leefden nog in volledige verbondenheid met de natuur, maar gaandeweg zijn we de connectie verloren. De mens heeft tienduizenden jaren kunnen genieten van wat de aarde voorbrengt, maar is hierin de laatste eeuwen wel erg ver gegaan en daarop reageert de natuur.

Opmerkelijk aan de pandemie is dat het blijkbaar ook een broeihaard is voor complottheorieën. Je snijdt dit onderwerp aan in ‘Viral Paranoia’. In welk opzicht denk je dat de pandemie dit soort theorieën voortbrengt?

Gebeurtenissen op wereldschaal, rampen en crisissen bij uitstek, vormen een aanleiding voor complottheorieën, denk bijvoorbeeld maar aan 9/11. Complotdenken wordt in de hand gewerkt door onduidelijkheid en complotdenkers proberen hierop in te spelen. Uitbraken van virussen zijn wel vaker onderwerp geweest van complottheorieën, logischerwijs ook deze pandemie. Ik las onlangs dat uit onderzoek bleek dat 1/3 van de Belgische bevolking minstens in 1 complottheorie gelooft... ik viel bijna van mijn stoel!

Als ik het goed begrijp pleit je voor meer respect voor de natuur als antwoord op de epidemie. Hoewel ik dit kan onderschrijven, heb ik ook een bedenking. Is het virus geen deel van de natuur dat ons bedreigt? En kunnen we het virus niet net te lijf gaan doordat we een gevorderde gezondheidszorg hebben?

De natuur dwingt ons tot nederigheid. Ik denk dan aan de memorabele woorden van Seattle, het opperhoofd van de Duwanisch-Indianen: “We belong to the earth, the earth does not belong to us”. De mens van vandaag ziet de natuur als een gescheiden iets dat hij denkt te kunnen controleren, maar dat is een illusie. Met de huidige wetenschappelijke kennis kunnen we inderdaad wel wat, we ontwikkelen vaccins en medicamenten en we leven gemiddeld langer dan vroeger, maar ik denk niet dat we ooit volledig opgewassen zullen zijn tegen de verrassingen die moeder natuur voor ons in petto heeft.

Een tweede thema dat prominent aanwezig is op je cd, is de destructieve consumptiemaatschappij, en het feit dat zowel de politiek als een groot deel van de bevolking liever zijn hoofd in het zand steekt, verder in luxe leeft, dan de waarheid – bijvoorbeeld omtrent de klimaatverandering – aan te pakken. Kun jij dat beter uitleggen?

We leven massaal boven onze stand en net dat ligt aan de basis van deze coronapandemie en ook toekomstige epidemieën. Ik zie het dan ook niet als een tweede thema op de cd, maar eerder als het uitdiepen van de “onderliggende ziekte” waarvan deze hele pandemie een gevolg is. COVID-19 is een zoönose, een infectie afkomstig van andere dieren. We mogen ons volgens wetenschappers in de komende decennia nog aan andere zoönoses verwachten. De oorzaken hiervan moeten we zoeken in de aantasting van ecosystemen door massale ontbossing, de industrialisatie van de veeteelt en de voedingsmiddelenindustrie. Zolang de politiek en een groot deel van de bevolking dit ontkennen, kunnen de problemen alleen maar toenemen.

Ik moest bij je plaat regelmatig denken aan Gary Numan. Niet alleen muzikaal zijn er gelijkenissen. Als we kijken naar de laatste plaat van Numan – 'Savage' waarin de overgebleven mensen de wereld moeten herbouwen nadat de klimaatverandering alles om zeep heeft geholpen – of naar zijn nieuwe plaat ‘Intruder’, waarin de mens zelf tot een soort virus wordt gebombardeerd waarvan de wereld zich beter zou verlossen, dan zie ik ook inhoudelijke gelijkenissen. Voel je je artistiek verbonden aan iemand als Gary Numan?

Er worden al eens muzikale vergelijkingen gemaakt met bijvoorbeeld Fad Gadget of Kraftwerk en inderdaad ook met Gary Numan. Dat is normaal, denk ik. Ik behoor tot dezelfde generatie en heb dus ook de zeitgeist van de late 70s en de vroege 80s actief beleefd. Bovendien gebruikte ik in 'Different World’ klanken van de Polymoog, die ook Numan gebruikt, waardoor mensen hieraan moeten denken. Je hoort die Polymoog-sounds ook wel in tracks van anderen, bijvoorbeeld in 'Theme For Great Cities’ van Simple Minds. Inhoudelijk voel ik ook wel een soort verbondenheid. Ik weet nog dat ik blij verrast was toen “Savage” van Numan verscheen in september 2017, exact een maand na mijn album “Wasteland” en ik vaststelde dat hij rond heel vergelijkbare thema’s had gewerkt.

Over het algemeen is je wereldbeeld – of tenminste het wereldbeeld dat je op ‘Different World’ schetst – erg pessimistisch. Zie jij ook redenen tot optimisme in de huidige toestand van de wereld?

Het ziet er allemaal niet zo best uit nu, ik vraag me soms wel eens af of het nog goed komt. Ik durf wel te hopen dat een groeiend aantal mensen, waaronder een groot deel van de jongere generaties, deze crisis zien als een kans voor een duurzamere samenleving... dit is het moment voor verandering!

Enzo Kreft: website / bandcamp

Enzo Kreft en de virale complottheorieën rond corona

De coronacrisis is een vruchtbare voedingsbodem voor paranoia en complottheorieën. Dat wist ook Enzo Kreft toen hij de plaat 'A Different World' maakte. Het gaat om een conceptplaat over de coronapandemie, en er komen verschillende aspecten aan bod op de plaat: de menselijke omgang met de natuur, het negeren van de milieuproblemen, de consumptiemaatschappij... Allemaal factoren die bijgedragen hebben tot de pandemie. Want volgens Enzo Kreft ligt onze levenswijze mee aan de basis van de huidige problemen.

Een nummer gaat expliciet over de complottheorieën die woelig teren rond corona, en die zich via sociale media verder verspreiden: 'Viral Paranoia'. Voor dat nummer heeft Enzo Kreft nu ook een clip gemaakt. Het is de vijfde video reeds uit 'A Different World', na 'It's Going On And On', 'Breathtaking Beast', 'Nature Isn't Bound By Borders' en 'Ostrich Politics'.

Enzo Kreft: website / facebook

Adam Usi heeft de Dachau blues

Adam Usi heeft een obsessie met de joodse geschiedenis, en vooral met de donkerste aspecten ervan. Zijn nieuwe clip voor het nummer 'Transnistria' behandelt het verhaal van een jood die - zolang hij kan - de vuile klusjes in het concentratiekamp zal blijven voltooien, zoals het scheppen van kool voor de ovens. Voor de video werden erg symbolische plekken uitgekozen: het memoriaal van Dachau - een bekend concentratiekamp nabij München - en de bossen in de buurt waarnaar dodenmarsen leidden toen de geallieerden naderden op het einde van de oorlog. Koude rillingen en kippenvel verzekerd. 

Zanias in allesverhullend pak op het strand

U kent haar van Linea Aspera en van Keluar, maar nu doet ze het ook solo. Zoë Zanias, ook bekend als Alison Lewis, heeft haar naam gemaakt in het minimal wereldje, met muziek die bovendien maximaal goed is. Ze heeft nu haar eerste solo clip uit - voor het nummer 'Follow The Body' - en daarin ziet u haar over het strand wandelen. Tot ongenoegen van velen draagt ze daarbij een stijlvol zwart kleed dat bijna heel haar lichaam bedekt. Nadia Sminate (N-VA) heeft al aangekondigd dit in de toekomst onmogelijk te willen maken.