Posts tonen met het label Folk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Folk. Alle posts tonen

maandag, maart 07, 2022

Gert Kleinpunk weet het: morgen gaat het beter!

Vindt u ook dat er nood is aan perspectief in deze veel te lang aanslepende coronacrisis? Dan raden we u aan om uw oor te luister te leggen bij Gert Kleinpunk. Hij weet immers dat het morgen terug beter zal gaan, en voor dat nummer heeft hij ook een prachtige clip gemaakt, aan de tafel gezeten met zijn companen Ezra (accordeon), Yorick (cajon) en Erik (bas).

'Morgen gaat het beter' is oorspronkelijk een nummer van Willy Derby uit 1939, dat handelde over de crisis van de jaren 30, die nog veel langer aansleepte dan de coronacrisis. Het nummer werd wel uitgebracht aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog (hmmm... wat zegt dat over zijn profetie?). Zoals gewoonlijk heeft Gert het tempo van het nummer wat opgevoerd en levendiger gemaakt, en hij hoopt hiermee een glimlach op uw droeve gezicht te toveren. 

The Imaginary Suitcase: Het grootste deel van mijn leven heb ik me gedragen zoals ik dacht dat ze wilden dat ik me gedroeg. En dat is oplichterij.

The Imaginary Suitcase – het soloproject van Laurent Leemans – heeft weer een nieuw epos uitgebracht: ‘The gods gave you victory today only to make your final defeat more bitter’. Dat is een hele mond vol en ook een heel pessimistisch citaat (van een Romeinse veldheer na een verloren veldslag tegen de Kelten), twee eigenschappen die we ook kunnen zeggen van de nieuwe plaat. We nodigden Leemans uit om wat meer uitleg te geven bij de plaat en bij elk nummer op de plaat, en we waren niet echt verrast dat hij weer heel veel te vertellen had…

The gods gave you victory today only to make your final defeat more bitter

Ik weet het, ik weet het… voor diegenen die me vanaf het begin volgen, is drie jaar wachten op een ​​album een geologische tijdspanne... Het antwoord op de vraag waarom staat ​​meestal in de liedjes, maar kort gezegd kunnen we zeggen dat 2018, 2019 en 2020 jaren waren waarin me veel dingen overkwamen die moeilijk te beheren waren, er waren veel gebeurtenissen die me dwongen om al hetgene dat mijn leven tot op heden had gestructureerd in twijfel te trekken. Als je een rode draad in dit album wil zoeken, is het duidelijk dit: op een bepaald moment in je leven laat het leven je door A plus B zien dat bijna alles wat je hebt geleerd, bijna alles wat je voor de hand liggend leek, bijna alles wat je ouders, school, samenleving, wetten, je cultuur je hebben geleerd vals is, of in ieder geval niet zo duidelijk, dubbelzinniger, tweesnijdender dan je dacht. Wanneer dat moment aanbreekt, sta je voor een keuze: je pakt deze openbaring frontaal aan en vind jezelf opnieuw uit, met alle moeilijkheden die dat met zich meebrengt, zelfs lijden, in de hoop eindelijk een vrij persoon te worden; of je negeert het, je gaat door zoals voorheen door tegen jezelf te liegen, en je bewaart daar een zekere troost in, maar ten koste van je ziel en je waardigheid.

Het zal niemand verbazen dat ik tijdens het maken van dit album obsessief heb geluisterd naar 16 Horsepower en Wovenhand... Ook al deel ik het geloof van David Eugene Edwards niet, bewonder en respecteer ik hem als muzikant en ook als man, want zijn geloof is allesbehalve hypocriet, en hij heeft niets gemeen met deze schadelijke klootzakken die alleen hun klep openen om in de naam van Christus te veroordelen, te vervloeken, te beledigen, te vernederen en te bedreigen.

1. Hey stranger

Je ontmoet je soulmate, en voor de eerste keer in je leven ben je er zeker van dat je de persoon hebt gevonden met wie je oud zult worden. Je twijfelt er geen moment aan dat zij degene is die dit citaat van Seneca bewijst : "een vriend is een ziel in twee lichamen". Maar al snel besluit de buitenwereld dat het niet juist is, de stemmen van voorouders die in wrok leefden en niet konden tolereren dat je eraan ontsnapt, beginnen in je oor te fluisteren. En je begint onbewust te saboteren wat het kostbaarst is, je verontreinigt zelf wat je jezelf beloofd hebt te koesteren. Tot op de dag waarop...

2. My garden

Pas op voor slapend water, vergeet nooit dat de rust slechts een onderbreking is tussen twee stormen, geloof nooit dat de geheimen nooit zullen worden onthuld en stel jezelf niet voor dat je er zonder littekens uit komt.

3. Father

Mijn vader was een ouderwetse man, hij droeg mij de waarden van rechtschapenheid, eerlijk werk en respect voor iedereen over. Ik hou van mijn vader, en hij had gelijk. Hij vergat me gewoon te leren dat de rest van de wereld deze waarden niet respecteert. Hij was een wonderbaarlijke man, begaafd in alles wat hij deed, maar ik heb te lang in zijn schaduw geleefd, ervan overtuigd dat ik nooit de helft van zijn niveau zou bereiken.

4. Pigeons playing chess

Een iets lichter lied. In het Frans zeggen we dat ruzie maken met een idioot is als schaken tegen een duif: ongeacht je niveau, de duif zal de stukken gewoon omverwerpen, op het schaakbord schijten en trots stutten alsof hij het spel heeft gewonnen. Ik geef toe dat ik veel tijd heb doorgebracht in steriele, domme discussies, zonder impact en zonder interesse op sociale netwerken. En zelfs vandaag overkomt het mij om terug te vallen (lol). Dit is dus opgedragen aan alle vechthanen op Facebook, en ook aan alle activisten die meer verliefd zijn op de strijd dan op hun zaak.

5. Hope is a sick joke

Een lied voor mannen. Laten we het alsjeblieft toegeven: het is min of meer 4000 jaar dat koningen, prinsen, pausen, bankiers, bazen, filosofen, directeurs, presidenten, generaals en noem maar op mannen zijn. En welke erfenis laten we achter? Waarmee hebben we de geschiedenisboeken gevuld? Oorlogen, moord, hongersnood, marteling, verminkingen, genocides, bloedbaden en monumenten die tot ijdelheid zijn verheven van degenen die we als halfgoden hebben beschouwd. Het woord van de slachtoffers wordt overal vrijgegeven en dit is het beste wat ons had kunnen overkomen. Omdat ik een heel hoog idee heb van mannen, geloof ik dat we veel beter kunnen zijn – en zijn – dan wat we tot nu toe hebben laten zien. Maar daarvoor moeten we eerst toegeven dat onze hele opleiding scheef en ongezond is en erop gericht is ons niet zozeer tot mannen te maken, maar tot goede kleine soldaten die klaarstaan ​​om de iemand anders’ oorlog te voeren.

6. Complice

Ik schrijf niet vaak in het Frans, ook al is het mijn moedertaal. Maar aangezien dit album een ​​stripping is zoals ik nog nooit eerder had gedaan, leek het me gepast. Het grootste deel van mijn leven heb ik me gedragen zoals ik dacht dat ze wilden dat ik me gedroeg. En dat is oplichterij.

7. OK Boomer

Er is een generatie die zich met alle macht vastklampt aan zijn privileges, die liever de hele wereld ziet branden in plaats van een kruimel van zijn comfort, zijn privileges op te geven of zijn ideologie in twijfel te trekken. Deze generatie verliest terrein en voelt dat zijn tijd over is. Ik hou van Millennials en GenZ's. Ze zullen niet langer tevreden zijn met een juiste plaats in het systeem, maar beweren dat het systeem verrot en onherstelbaar is, en ze willen het niet langer mee. De huidige weerslag van seksisme, racisme, blanke suprematie en kapitalisme is beangstigend, maar het is het Von Runstedt-offensief van een oude wereld dat aan het uitsterven is: een wanhopige poging die – ik hoop het alvast – gedoemd is om te mislukken.

8. The greatest love

Alle nummers op dit album zijn gecomponeerd in 2019 en 2020. Behalve deze, die dateert uit 2015, toen ik heel erg, totaal hopeloos verliefd op een meisje was. Ik had het niet op de vorige albums opgenomen omdat ik merkte dat het op het gebied van geluid niet in overeenstemming was met de rest van de plaat. Maar hier, op een album dat volledig gewijd is aan kwellingen, aan verlies, aan de onmogelijkheid om lief te hebben… Als ik het hier niet had opgenomen, waar dan?

9. No questions asked

In relaties is er (te) vaak een dominante en een gedomineerde. En vaker dan je zou denken, is de ogenschijnlijk gedomineerde eigenlijk de echte meester van het spel. Vakkundig gebruikt kan de schijn van zwakte het kernwapen van manipulatie zijn.

10. Coming home

Ik kom uit een gezin waar een genadeloze omerta heerste. Het was uitgesloten om over je emoties, je verdriet te praten, om vragen te stellen. We klemden onze tanden op elkaar en we sloegen een goed figuur, ook al was het Pompeï in je hart. Ik heb mijn emoties nooit kunnen uiten, behalve door de liedjes waar ik naar luisterde of die ik componeerde, lange tijd mijn enige uitlaatklep. Ik heb veel rekeningen te vereffenen met deze familie-erfenis, en ik zal menselijk, maar ook meedogenloos met hen zijn. 'Gezinnen, ik haat jullie', zei André Gide ...

11. Anachie Gordon

Een Schotse traditional over een gedwongen huwelijk. Elk jaar trouwen ongeveer 15 miljoen meisjes tegen hun wil en, in tegenstelling tot wat men zou denken, is deze barbaarse praktijk helemaal niet voorbehouden aan de Derde Wereld. Deze gruwel moet stoppen. Mijn oudste dochter Daria zingt met mij mee. Ze is fantastisch, en ze zal een geweldige zangeres zijn. Ik hou van haar en ik ben zo trots op haar.

12. The bungler

Het saboteursyndroom, ik ken het goed. Zeer goed. Hij heeft al mijn genoegens bevuild, al mijn geneugten, hij is erin geslaagd bijna al mijn projecten te bederven, hij fluisterde 45 jaar in mijn oor dat ik niets was, dat ik nutteloos was, dat ik ‘nergens toe zou leiden’. Maar het is voorbij. Ik ben bezig met bakstenen naar zijn gezicht te schieten en het voelt te gek.

13. Sex & drugs & rock & roll

Dit is misschien waar voor beroemde muzikanten, maar wat mij betreft, heb ik de situatie niet gekend waarin ik alleen mijn keuze hoefde te maken uit clusters van meisjes die klaar stonden​​om me na een concert te bespringen (lol). Dit is een satire die vergeleken kan worden met dit citaat van Pete Townshend "Ik leerde gitaar omdat het met een gezicht als de mijne de enige manier was om meisjes te versieren". Dit wijdverbreide idee dat artiesten superieure wezens zijn, gemaakt van een edeler metaal, maakt me boos en opstandig. Wij kunstenaars zijn op geen enkele manier superieur aan een bakker, een accountant of een werkloze. We zijn stront en engelen, net als ieder ander, en als we stront zijn, maakt de eerbied, toegeeflijkheid en straffeloosheid die we genieten ons vaak monsterlijke stront.

14. Whisky

Dit album is erg compact, zwaar, intens en ik heb geen inspanningen gedaan om het comfortabel te maken voor de luisteraar. Maar het speet me dat ik jullie op een complete ‘low down bummer’ achterliet. Dus schreef ik ‘whisky’ als een grappig en ietwat uplifting einde, maar nog steeds consistent met de rest van het album.

De teksten van de nummers kunt u nalezen op de bandcamppagina van The Imaginary Suitcase

Website The Imaginary Suitcase

The Imaginary Suitcase: The gods gave you victory today only to make your final defeat more bitter

Een paar weken geleden kreeg ik een boodschap van Laurent Leemans van The Imaginary Suitcase dat het afgelopen jaar, en misschien bij uitbreiding de afgelopen drie jaar, verschrikkelijk zijn geweest. Meer wou hij er dan nog niet over kwijt, maar het zou allemaal duidelijk worden op de nieuwe plaat die hij gemaakt heeft.

Laurent is in de jaren 90 beginnen muziek maken in de sublieme avantgarde new wave groep La vierge du chancelier Rolin. Hij was toen een echte goth, inclusief gecrepeerd haar en lange zwarte jas. Later is hij naar de folk toe geëvolueerd met zijn groep Ceilí Moss. En voor de liedjes die Ceilí Moss niet wou, richtte hij The Imaginary Suitcase op, dat ondertussen het enige project is van Leemans.

Die nieuwe plaat is er nu, en zoals u uit de inleiding al kon afleiden, is het geen vrolijk werkstuk geworden. Alleen al de titel: ‘The gods gave you victory today only to make your final defeat more bitter’. Het is een verwijzing naar een Romeinse generaal die de Kelten bezwoer zich niet te veel te verheugen nadat ze een overwinning behaald hebben op de Romeinen. En het geeft de toon aan voor een erg pessimistische plaat.

‘Hey Stranger’ opent meteen met een gedreven folkrocksong waarin een man zijn verbittering over een fout gelopen liefdesaffaire uitlegt aan een volslagen vreemdeling. ‘My garden’ is dan weer een ingetogen nummer met een heerlijk veelvoud aan instrumenten, een moment van rust waarin het hoofdpersonage zich terugtrekt van alle ellende in zijn tuin.

Het is niet enkel de liefde die Laurent in de steek heeft gelaten de afgelopen jaren, hij lijdt ook aan tal van existentiële twijfels. In ‘Father’ – een nummer dat enigszins doet denken aan 16 Horsepower – spreekt hij zijn teleurstelling over zijn vader uit. Het zwoele ‘Pigeons playing chess’ gaat dan weer over de onverdraagzaamheid op sociale media die overspoeld worden door fake news en extreme meningen (iets waar we ons allemaal wel eens aan schuldig maken).

Over de single ‘Hope is a sick joke’ hebben we ons al eerder uitgesproken. Er is geen hoop meer, klinkt het over alweer een stevige folkrock nummer. ‘Complice’ is een meer experimenteel nummer in het Frans. Laurent gaat zo nog even door met diepzinnige beschouwingen in ‘OK Boomer’, ‘The greatest love’, ‘No questions asked’ en ‘Coming home’.

Een absoluut hoogtepunt is de cover van ‘Anachie Gordon’, een Schotse traditional, waarop Laurent zich vocaal laat bijstaan door dochterlief Daria. ‘The Bungler’ is wederom een apocalyptisch nummer in de stijl van 16 Horsepower, terwijl ‘Seks & Drugs & Rock & Roll’ een rock-’n-roll aanklacht is tegen rock-’n-roll clichés.

Om af te sluiten heeft Laurent nog een positieve noot voor u over. Zelfs in de meest donkere tijden heeft u nog altijd een vriend over. Zijn naam is Whisky. Dat is verondersteld om ons op te beuren… Maar ik heb nu nog een andere vriend voor in donkere tijden, en dat is deze plaat van The Imaginary Suitcase. Een muzikaal verscheiden en tekstueel diepzinnig werk dat me overdonderd heeft.

dinsdag, april 12, 2016

The Imaginary Suitcase: Er werd me soms gezegd dat ik onterecht niet meer bekendheid geniet. Maar in muziek bestaat er geen billijkheid... En het verstoort mijn slaap niet zoveel.

The Imaginary Suitcase heeft een nieuwe plaat uit - Fake blood from real wounds - en u moet er beslist uw oor aan lenen. Niet alleen omwille van de heerlijke melancholische folk die dit solo-project van Tubekenaar Laurent Leemans maakt, maar ook om de scherp- en diepzinnige teksten van Leemans, waarin hij alledaagse observaties vermengt met filosofische beschouwingen. Verleden jaar vroegen we Leemans om de teksten van ‘Driftwood’ te duiden, nu doen we hetzelfde voor de nieuwe ‘Fake blood from real wounds’. The Imaginary Suitcase begint vandaag trouwens aan een reeks optredens die hem in diverse bruine kroegen doorheen België zal voeren. De ideale plek om van zijn muziek te luisteren.

Don't. For dignity's sake, don't

Iedereen weet intussen dat ik graag liedjes schrijf over relaties die kapotgaan, maar zeker niet in de ‘the sun ain't gonna shine anymoooore’ stijl... Ik zweette lang en hard aan dit nummer. Eerst wilde ik een rijk, uitgewerkt arrangement, met strijkers en laag op laag van 12 snaren gitaar en autoharp, ingewikkelde tweede en derde stemmen… Maar ik was nooit tevreden. Het was altijd te veel en nooit genoeg tegelijkertijd. Op een dag heb ik alle vroegere versies verwijderd en ben ik terug naar een zeer minimalistische stem/gitaar versie gegaan. Het opent het album als een knipoog aan al het bloed, zweet en tranen die ik eraan heb besteed, om uiteindelijk toch iets zeer simpel te doen...

Het dorp

Een nostalgische nummer over mijn jeugd, een tijd waarin alles zo eenvoudiger bleek te zijn. Het is eigenlijk de resultaat van een oproep van vzw Be.Brusseleir, die het Brussels dialect levend probeert te houden. Ze hebben via vi.be een oproep aan Brusselse muzikanten gedaan om nummers in het Brussels te schrijven. De versie op Fake blood is in het Algemeen Beschaafd Nederlands. De Brusselse versie kan men ontdekken op 14 november, wanneer de verzamelaar onthuld wordt, tijdens een mini-festival met alle betrokken groepen (Airplane, Tommy Green & the Blues Machine, Angström, Shaman Festival, Aubin, Stefan Dixon) in de Ancienne Belgique.

Demain est un autre jour

Een nummer in het Frans, voor het evenwicht. Hierop spelen ook Eva Genniaux (harp) en Anna Amigo (viool) alias Formiga & Cigale mee, die wat extra kleur aan het nummer toevoegen. We ontmoetten elkaar toen ik een feest organiseerde voor de voormalige manager van La Porte Noire in Brussel (een plek die me erg dierbaar is) met optredens van allerlei muzikanten. Formiga & Cigale zijn echt toffe muzikanten en super aangename mensen. Ze spelen wat ik zou noemen 'lady of the lake music with a Monty Python twist'. En voor ik het vergeet, het nummer gaat over iemand die te verlegen is om zijn gevoelens aan zijn crush te bekennen.

Run like the devil

Een eenvoudige en directe shoutout tegen bullshit. Ik wilde het zo schrijven dat je het zou kunnen gebruiken tegen een ex-minnaar, de regering, God, ouders, al die mensen die je altijd en overal naar beneden willen trekken omdat het voor hen de enige manier is om zich minder ellendig en zielig te voelen.

When I see you

Een moment van zoetheid. Dit nummer is voor mijn drie dochters, die de enigen zijn waarvan ik meer hou dan van muziek maken. Ik kan begrip hebben voor bijna alles maar een ouder die zijn eigen kind kwaad doet ontwaakt een doodstraf-supporter in mij, want wat er tussen een kind en zijn ouder gebeurt is heiliger dan God zelf.

It's not you, it's me

Ok, hopelijk begrijpt iedereen dat het ironisch is (niet vanzelfsprekend in de age of Twitter-hysteria)? Er werd me soms gezegd dat ik onterecht niet meer bekendheid geniet. Maar in muziek bestaat er geen billijkheid... En het verstoort mijn slaap niet zoveel. Het is ook een knipoog naar de enige die ik als een idool beschouw: Morrissey en zijn eindeloze ‘nobody loves me and I'm soooo misunderstood’ klaagzang.

Long live love

Opnieuw een nummer met Formiga & Cigale en ook met zang door Cécile ‘Seesayle’ Gonay. Cécile leeft ver in een afgelegen plek van de Ardennen, en dus ontmoeten we elkaar niet zo vaak, maar onder muzikanten zie ik haar als mijn zuster. En ik vind dat onze stemmen heerlijk mengen. Ooit moeten we een iets samen doen. Ons Isobel Campbell & Mark Lanegan album wordt ooit een feit.

Half of heaven

Het is altijd een beetje ingewikkeld voor een man om een feministisch nummer te schrijven. Daarom wenk ik naar John Lennon’s ‘Woman is the nigger of the world’ in de eerste strofe, een manier om mij onder zijn bescherming te zetten. Sexisme blijft de eerste, meest verankerde en meest voorkomende vorm van racisme in de wereld. En - zoals alle vormen van racisme - maakt het de wereld zo'n droevig, grijs, hopeloos en oninteressante plek voor iedereen, inclusief mannen. Ik heb feminisme nodig, want cipier was nooit mijn roeping. Dit is mijn eerbetoon, in alle nederigheid, aan alle vrouwen die als minder dan een stuk vee worden beschouwd.

She's like the swallow

Een folk klassieker uit Newfoundland, een zeer klassiek verhaal van een onmogelijke liefde die eindigt in de dood van het meisje. Ik vermoed dat wij kerels niet zo breekbaar zijn... Ik heb gemengde gevoelens over dit soort liedjes, liedjes over een meisje dat verleidt en dan natuurlijk door haar minnaar vermoord wordt. Laïs heeft er tal van gezongen, maar het is toch duidelijk dat het propaganda is om meisjes te verschrikken om ze gehoorzaam te maken. ‘Als je je hart volgt, wordt je uiteindelijk vermoord. Dus neem de echtgenoot die je ouders, le bedeau et même son éminence voor je hebben gekozen.’ Maar in dit geval ben ik helemaal verliefd op de melodie.

Mary

Een lied over de gevaren van uitstel op het gebied van liefde. Alle ‘uncool kids’ die ongelooflijk ingewikkelde trucs bedenken om de aandacht van het mooiste meisje in de klas aan te trekken, maar die haar op de dag dat ze eindelijk genoeg moed hadden verzameld om haar te spreken met een meer directe en onbevreesde jongen zien zoenen zullen zich hier waarschijnlijk in herkennen… Het is heel het verhaal van teenage ikke. En ik ben niet zeker of het vandaag zo veel beter is. Nobody loves me and I’m soooooo misunderstood…

Aangespoeld

Dit is een nummer van folkgroep Donder in 't Hooi uit Damme. Mieke en Johan heb ik ontmoet toen mijn voormalige groep Ceilí Moss de affiche van een festival met hen deelde, en sindsdien we zijn makkers. Ik wilde dit nummer van Donder al lang coveren, want ik vind de melodie wondermooi en Johans tekst over een immigrante en haar moeilijkheden ik zo ontroerend, accuraat, vol mededogen en zonder ideologie. Maar ik vond alle versies die ik maakte te dicht bij het origineel aanleunen. Dus had ik het in de koelkast geplaatst tot de recente azielzoekers ‘crisis’ me aan het nummer herinnerde. Dit a capella arrangement heb ik in een avond bijna geïmproviseerd.

Matty Groves

Ik heb deze überklassieker altijd al willen spelen. Ik ben een grote fan van de versie van Paul Roland (eigenlijk ben ik een grote fan van alles wat Paul Roland deed) en dus is zijn invloed waarschijnlijk merkbaar. Hopelijk toch met een persoonlijk tintje.

The Imaginary Suitcase





The Imaginary Suitcase: Fake Blood From Real Wounds

We vallen met de deur in huis: ‘Fake Blood From Real Wounds’ is niet zomaar de opvolger van ‘Driftwood’. Waar ‘Driftwood’ weelde van de melancholie en redelijk somber van sfeer was, is ‘Fake Blood…’ veel kleurrijker. De teksten zetten andere klemtonen. In plaats van pessimistische maatschappijkritiek krijg je meer persoonlijke verhalen: liefdes die fout liepen, jeugdherinneringen, of combinaties van beiden. Maar wees gerust, er zitten nog genoeg weerhaken in de verhalen die Leemans vertelt, en zijn teksten blijven heel erg de moeite om te lezen.

Ook anders is dat er nu plaats is voor nummers in het Frans - een verslag van iemand die zijn liefde niet durft erkennen aan de vrouw van zijn dromen, een weerkerend thema op deze plaat - en zelfs voor twee nummers in het Nederlands. Het eerste is een vertaling van ‘The Village’, dat naar het Brusseleir vertaald werd voor een compilatie in het Brussels dialect dat binnenkort verschijnt en dan naar het Algemeen Nederlands voor deze plaat. Het tweede is Laurents versie van ‘Aangespoeld’, een nummer van Donder in ’t Hooi dat het relaas doet van een vluchtelinge die na haar moeilijke tocht toch aanvaard wordt in aar gastland omwille van haar zangtalent. Hopelijk een inspirerend verhaal in tijden waar verdraagzaamheid en aanvaarding van de ander erg onder druk staan.

Muzikaal is de cd eveneens gevarieerder en kleurrijker. Dat Leemans vrienden als Formiga & Cigale en Cécile ‘Seesayle’ Gonay vroeg om een handje toe te steken, heeft zeker zijn vruchten afgeworpen. Maar zelf als Leemans alles op zijn eentje doet is er een enorme rijkdom aan klanken, melodieën en ritmes die maken dat ‘Fake Blood From Real Wounds’ opnieuw een schot in de roos is. Zeer verschillend van zijn voorganger - een soort evolutie die we enorm kunnen waarderen - maar even hoogstaand.

The Imaginary Suitcase is thans zijn nieuwe cd aan het promoten in de donkere kroegjes van België.

woensdag, april 29, 2015

Muzikale activiteiten (met videobewijzen op YouTube)

Waarde vrienden en vijanden van het postnihilisme,

Momenteel heb ik het erg druk met allerhande muzikale actviteiten, en daar wil ik toch wat met jullie over delen.

Er is nog een nieuwe video opgedoken van het nummer 'Partizanen van de volle maan', gespeeld door de gelegenheidsformatie De Vallende Sterren ter gelegenheid van Optreden vanSanta Rocks, het kerstoptreden van Groovehall in Kortenberg. Naast mijn eigen nummer hebt u recht op een cover van 'My Funny Valentine' (Chet Baker) waarop ik bas speel.



Ik heb ook bas gespeeld op een nummer van Gert Kleinkunst, en was bijgevolg aanwezig in het bijhorend videoclipje. 'Liever kwijt dan rijk' is een protestlied tegen de aanleg van een parking onder park de bruul, een mooi stukje groen in het centrum van Leuven. Bekijk het hier:

dinsdag, april 28, 2015

The Imaginary Suitcase: The shape of things forsaken

Sinds we ‘Driftwood’ van The Imaginary Suitcase gehoord hebben zijn we volledig verkocht (en verknocht) aan dit project van Laurent Leemans. Leemans had zich voorgenomen om zich na ‘Driftwood’ en het live-doorslagje ‘Live in the Ardent City’ weer volledig te wijden aan zijn folkgroep Ceilí Moss, dat dit jaar zijn twintigste verjaardag viert.

Maar, zoals Leemans zelf maar al te graag toegeeft, hij kan het niet laten om nieuwe nummers te schrijven. En die moesten dan maar uitgegeven. (‘Driftwood’ is eigenlijk ook gestart als een ep met overschotjes van de vorige plaat, als ik het me goed herinner. Wellicht vermoedde Leemans niet dat het zo’n succes ging worden.) ‘The shape of things forsaken’ verzamelt op die manier zes nummers: twee overschotjes uit ‘Driftwood’ waar Leemans de arrangementen verder van wou uitwerken, twee nieuwe composities en twee covers.

Slechts zes nummers, en toch toont Leemans aan dat hij meer dan één snaar aan zijn gitaar heeft. ‘Grey Pilgim’ is duidelijk bedoeld om het hoofdnummer te zijn. Het heeft een erg filosofische inslag: je moet niet op hulp van bovenaf hopen, van goden, overheden, magische krachten, helden... (When you wish upon the stars above / Choose carefully, most have been dead for centuries), maar dit betekent net dat je vrij bent. Pessimistisch als Leemans is benadrukt hij dat er steeds mensen klaar staan om je die vrijheid te ontzeggen.

‘Mud Stories’ is het bekende nummer van Ann Pierlé, dat in een bescheiden doch fijne uitvoering gebracht wordt, zoals we van Leemans gewoon zijn. ‘The Frozen Sea’ is een rustig melancholisch nummer met twaalfsnarengitaar en spaarzame xylofoon dat handelt over de zoektocht naar vrijheid (We’ve learned to love our chains and believe they were jewels).

‘Tuscan Rain’ is zowat het tegenovergestelde: een snel en melodisch nummer dat over een reis naar Toscanië gaat. ‘Wish You Were Here’ is geen cover, maar een eigen compositie over dood en oorlog. De cd sluit af met een tweede cover: ‘Dance me to the end of love’ van Leonard Cohen waarop Tiny Verjans van Doosra meezingt en dat heerlijk voortkabbelt.

‘The shape of things forsaken’ is interessant, maar dan vooral als toegift bij het geniale ‘Driftwood’. Dat Leemans dit wellicht grootmoedig zal toegeven, meen ik af te leiden uit het feit dat de ep enkel digitaal uitkomt. Het bevat interessante nummers, maar zal zijn voorganger niet evenaren. Het blijft vooral uitkijken wat Leemans in de toekomst nog voor ons in petto heeft, zowel met The Imaginary Suitcase als met Ceilí Moss.